Some Core teachings of Sri Ramakrishna Paramahamsa

Sri Ramakrishna Paramahamsa’s teachings virtually cover the entire gamut of Hinduism and its various facets. It is very difficult to consolidate his core teachings to a few lines. Anyhow I will make a humble try:

  • The purpose of Human life is to realize God.
  • One must strive to realize God in this very birth.
  • Knowing God is the real knowledge. All other other knowledge is ignorance.
  • Without sacrificing Kamini and Kanchana (lust and gold) no spiritual progress is ever possible.
  • Yat mat, tat pat – “As many religions, so many paths”. In attaining God, every religion is valid.
  • God is with form, without form and He could manifest in so many other ways too, beyond our comprehension.
  • An idol is not just clay. God’s consciousness manifests in it. Doesn’t God know that when you worship an idol, you are only worshiping Him?
  • God can be seen. If you yearn for God with the same intensity of the following three yearnings combined, you can see God — The love a miser has for his wealth, the love a mother has for her child and the love a chaste wife has for her husband. If you become so desperate as a person pushed deep into water gasping for air, you can have the vision of God.
  • Brahman (God) and its Shakti are not two different entities (Like fire and heat; like milk and its whiteness and like a snake and its zigzag movement).
  • Who can ever comprehend and explain God fully? If one aspect of him is great, another aspect of him is greater.
  • God and his name are not different.
  • For this Yuga, Bhakti (devotion) is the best means to attain God.
  • Bhakti (devotion) is the easiest of way attain to God.
  • Pure mind, pure intellect and pure Atman (Self) are one and the same
  • What a devotee calls as Kali, what a Yogi calls as Paramatman and what a Jnani calls as Brahman are one and the same.
  • Association with Sadhus (Satsang) is the best means to acquire spiritual wisdom.
  • God’s message comes to people through Avatars
  • Seeing God and seeing an Avatara Purusha are one and same. Avatars are not limited to ten. Srimad Bhagavatam says there are 24 avatars, even more avatars and also avatars are beyond count.
  • Whatever love and care people receive (through parents or others) is nothing but God’s love.
  • Social service? Uplifting the world? Who are we to help others? Is the world too small for us to help and uplift it? It is the work of God. By trying to help the world, you are indeed helping yourself. See every being as a form of God and do service to them humbly as if a worship.

We can go on with more, but let me stop with the above.

(Source: Sri Ramakrishnarin amutha mozhikaL – Tamil)

Amma’s stories on shraddha — Alertness and Awareness

1. What did I forget?

Once there lived a farmer who was extremely busy most of the times. On account of it, he used to forget many things that he wanted to do in a day. He decided to have some way to remind him of things to do.

Before going to bed one night, he took a piece of paper and a set of color sketch pens. He decided to draw lines in different colors to remind him of things to do on the next day. He thought well and drew seven lines in seven colors, each line representing one thing he must do – like a rainbow.

He got up early in the morning; remembering something he missed out, he drew an eighth line in the paper. Thus he had 8 different tasks to accomplish that day.

The first line was to remind him that he should brush his teeth, take bath, have his breakfast, lunch etc at appropriate times.

The second color line was to remind him to take his dog for a walk in the morning.  He did it.

The third color line was to remind him that he should apply fertilizer to his crop and also water them. He accomplished it.

The fourth line was to remind him to go to marketplace and buy things for his domestic needs. He finished it.

The fifth line was to remind him to give fodder and water to his cattle. He did it.

The sixth one was to take his car to the garage for a repair. He finished it.

The seventh one was to make the payment for the electricity bill. He finished it too.

Only the eighth one was pending.  He tried to remember what task it was but he could not remember it. It was night by now. He thought deeply again and again to remember what he wanted to accomplish by that eight line, but his memory failed him completely. He knew it was a very important one and that was why he added it as the last one early in the morning. He became tensed. He could not sleep. He got up from bed and walked here and there trying to bring back his memory but he could not. He lost his sleep. At last, he remembered almost by dawn the next morning.

The eighth reminder was that he should go to bed early and sleep well, which was his doctor’s specific advice to him!

 [Amma: “We too forget our goal of life like this. The very purpose of human life is to attain God. It is the only changeless purpose. But we all forget this and go behind changing things. We want to stop certain changes from happening. Because of this tendency, we are constantly under tension. On the contrary, if we set our goal on the changeless — the God, then no change ever affect us.”]

(From Amritam Gamaya – Malayalam – Part 2)

2.  Perseverance

[Amma: “Children, many people come to Amma and complain that  they could not get mental concentration in doing meditation or prayer. It is indeed true that it is not easy to get mental concentration. One requires constant effort and practice to attain it. If one does not get single pointedness despite repeated efforts, one should not simply abandon practicing meditation. If  the goal is firm and enthusiasm is kept alive, one is bound to get mental concentration”.]

Once in a village there lived a boy who neither attended school nor learned any skill to earn a livelihood. His aged father, who was a coconut tree climber, took care of his son while he was alive. One day, he passed away and the boy had to suffer in poverty with no one to take care.  Villagers, assuming that the boy too would be skilled in coconut tree climbing, sought his help to pluck coconuts in their gardens. When they came to know the truth, they chided him as useless.

The boy had no other wherewithal to survive as he did not possess any other skill.  So, he took a decision that he would start learning coconut tree climbing on his own effort. He knew that it was a very risky job; if he happened to fall, he would end up with fractures and perhaps even permanently handicapped making any other means of survival too difficult.

Therefore, with lots of of caution he started practicing climbing. He will embrace the coconut tree trunk tightly and climb carefully step by step. After climbing a few feet, he would jump down and climb again. He gradually increased the height of climbing and he practiced whole heartedly again and again. He found his hands and legs strengthening day by day and his self confidence to climb up to larger heights too improved gradually.

This way, by repeated practice and perseverance, he became adept in coconut tree climbing and do it very fast too.  His livelihood thus got ensured.

(Source: Amritam gamaya – Malayalam – Vol 2)

3.  The smart smuggler

Once a man was crossing the border of one state to enter into the next state in his motorbike, carrying a sack full of sand at the rear . He was held up at check post for a thorough check.

The officer at the check post interrogated him.

“What does this sack contain?”

“Just sand Sir, nothing else” said the man.

“Oh, come on; no drug, no gold inside?”

“Nothing of that sort, Sir. If you want, you can check it.”

The officer was not convinced. He opened the sack checked it thoroughly.  He could not find anything suspicious.  He allowed the man to drive through the check post.

This started happening regularly every week. The officer will check his sand bag as well as his motorbike thoroughly each time but nothing could be found.

After a couple of months the man was never seen crossing the checkpost.

The officer got retired. One day, he was eating in a restaurant.  He happened to notice the man there. The officer went near him and said, “I know you were doing something fishy; I still suspect that you were smuggling something that I could not figure out. In fact I had spent several sleepless nights to figure out what you were smuggling in those sand bags. I am retired now and you can afford to tell me the truth now. I won’t reveal to anybody.”

The man smiled and said, “I never smuggled anything through the sand bag. I was smuggling stolen motorbikes”.

[Amma: “In this story, the officer put his entire focus on the sandbag and he missed out the motorbike. Likewise, we are always looking at the external world and fail to ‘study’ our own Self or know our Self.”]

(From Oliyai Nokki – Tamil – Vol 3)

4.  Concentration

Once there was an excellent archer who participated in many competitions and won prizes. He participated in an international competition too and won the award as the topmost archer of the world.

When one of his friends came to know of this, he said, “I know a Guru who is a great exponent in archery. Only if you win over him, I can really consider as the best archer of the world”.

The archer took the challenge. His friend took him along to meet the Guru. Coming to know of his success at the global level competition, the guru congratulated him wholeheartedly.

The friend broached the subject of their visit to the guru. The guru said, “Let us first go for a walk for a while. You may please bring your bow and arrow along.

They walked together and climbed over a small hillock. Adjacent to it, there was another hillock and both were connected by a rope bridge. The guru proceed to walk along the bridge and the two men followed him. When they reached the middle of the bridge, the guru pointed out a tree on the opposite hillock and said to the archer, “Do you see a fruit hanging in that tree? Will you use your bow and hit that fruit with an arrow?”

The archer agreed. As he was taking aim at the fruit, strong wind started blowing and the rope bridge started swaying. The archer had to catch the side ropes to steady himself. The rope bridge continued to sway and however much he tried, it was difficult for him to balance himself and aim at the fruit. When he shot the arrow, it missed the target totally.

Now the guru borrowed his bow and arrow. While the bridge continued to sway wildly in the wind, the guru was totally unperturbed. He aimed at the fruit and shot the arrow. The arrow hit the fruit.

[Amma: “In this story, the guru had the ‘remote control” of his mind in his hand. He had no fear of failure nor any disturbance in concentration due to external factors. Is it possible for everyone to dance peacefully on a shaking stage? Leading a life without mental peace is also similar. The one which is ever steady and firm is God. If  we hold God as our base, then it would be like dancing on a firm dais. “]

(From Oliyai Nokki – Tamil – Vol 3)

5.  The source of the problem

Once in a famous hospital, they encountered a very peculiar problem of great concern to the hospital authorities.

In the ICU of the hospital, patients laid in a particular bed died because of mysterious reasons regularly every Sunday at around 11 AM. Doctors were very surprised, confused and also felt alarmed at this happening. Some of them even started wondering whether there was some mystical reason which was beyond the reach of medical science.

A committee consisting of scientists, doctors, nurses and admin staff was formed to investigate. On the next Sunday, well before 11 AM, this group assembled at the corridor of the ICU. The tension amid the members was visible. Some of them were holding japamala and repeating mantras. Some were praying. They kept a watchful eye on everything happening in and around the ICU.

Sharp at 11 AM, one Cleaning Staff who worked only on Sundays promptly came to the ICU. He went near the specific bed. There was a switch board and plug point on the wall adjacent to the patient. The ‘Life Support Machine’ of the patient was indeed connected to the plug point.  The cleaning staff removed the plug, inserted the plug of the Vacuum Cleaner he had brought and started vacuum- cleaning the floor.

Now all those who were watching it knew the mysterious cause of the Sunday deaths!

[Amma:  “Any work done with ashradda (lack of awareness) is adharma (unrighteous).  It brings sorrow to us as well as to others.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

6. Is God at fault (1) ?

Once a man went to a Watch shop in his bicycle to buy a new watch. As he was about to enter the shop, he saw an old friend there. They were too happy to meet each other after a long time. They chitchatted for a while. The friend came with him into the shop and they chose a suitable watch for him.

They came out joyfully and took a long walk together. They had a cup of tea and then parted ways. The man walked back to his home.

Only after reaching home, he remembered that he had parked his bicycle outside the watch shop. He immediately rushed to the shop. Fortunately, his bicycle was very much standing there. With a great relief, he rode in his bicycle and on his way, he saw a temple. He felt he should thank God for getting back his bicycle.  He parked his bicycle outside the temple and went in to do his prayers.

As he came out of the temple, his cycle was missing.

He frantically searched here and there but no use. It was obvious that someone had stolen it.

He felt very dejected and angry. He got angry on God, who had not protected his bicycle particularly when his very purpose of visiting the temple was for thanking God for having saved his bicycle earlier!

Hearing his loud lamenting, an old man who was passing by, asked him what happened. The man narrated his woeful story and said, “I am not going to believe in God anymore. He has no concern for a devotee like me when I came to him in fact for thanksgiving”.

The old man asked, “Did you lock your bicycle before going into the temple?”

The man thought for a while and said, “I am afraid I did not”.

“Did you lock your cycle when you had parked outside the watch shop?”

“Yes; I did”.

“Then why blame God for your lack of attentiveness?” said the old man and moved away.

[Amma:  “This the problem with us. We do not exercise shraddha in our actions, and then put the blame on God for the happenings.”]

(From Amma’s New Year Satsang 2021)


பகவான் ரமண மகரிஷியின் வாழ்வில் நிகழ்ந்தவை – பலரும் அறியாதவை

“ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய”

  • திருச்சுழியில் பிறந்த ரமணர் சிறு பிள்ளையாய் இருந்தபோது வீட்டில் செய்த ஒரு குறும்பினால், தந்தை அடிப்பார் என்று பயந்து கொண்டு திருச்சுழி சிவன் கோயிலில் அம்பாளின் சன்னதிக்குள் சென்று (துணைமாலை அம்மை) அம்பாளின் விக்கிரஹத்துக்குப் பின்னே ஒளிந்து கொண்டாராம்!
  • ரமணர் தம் நான்காம் வயது வரை தம் தாயிடம் தாய்ப்பால் குடித்தாராம்! அது மட்டுமல்ல; அவர் கிராமத்தில் தாய்ப்பால் கிட்டாது தவித்த வேறொரு பெண் சிசுவுக்கும், ரமணரின் தாய் (ரமணருக்குப் பால் கொடுக்கும் காலத்திலேயே) தாம் பாலூட்டிக் காப்பாற்றினாராம்.
  • ரமணருக்குப் பள்ளிப் படிப்பில் நாட்டம் இல்லை; கடனே என்று படித்தவர்தான்! வகுப்பில் பாடம் நடக்கையில் தூங்கி விழாது இருக்க, சுவரில் இருந்த ஒரு ஆணியில் நூலைக் கட்டி அதன் மறு முனையைத் தம் குடுமியோடு சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டதுண்டாம்!
  • பள்ளி நாட்களில் ரமணர் கபடி, குஸ்தி போன்ற விளையாட்டுகளில் சூரராயிருந்தார்.
  • இரவில் தூங்கினால் அடித்துப் போட்டாற்போல் வெளி நினைவே வராது தூங்குவாராம். இவரிடம் விளையாட்டில் தோற்ற பிள்ளைகள் இவர் இரவில் தூங்கும்போது தூக்கிக் கொண்டு போய், ஆசை தீர அவருக்கு அடிகள் கொடுத்து பழிவாங்கிவிட்டு பின் மீண்டும் படுக்கையில் கொண்டு போய்ப் போட்டதுண்டாம்! அவருக்கோ நடந்தவை ஒன்றுமே தெரியாது. நண்பர்கள் சொல்லித்தான் பிறகு தெரியுமாம்.
  • (ரமணர் தம் பதினாறரையாவது வயதில் மரண அனுபவத்தை சுயமாக வருவிக்கப் பார்த்தது, அதன் விளைவாய் ஞானம் பெற்றது, பின் வீட்டைவிட்டு ஓடி திருவண்ணாமலைக்கு வந்தது இவையெல்லாம் பலரும் அறிந்ததே).
  • ரமணர் திருவண்ணாமலைக்கு வர சரியான ரயில் மாறிப் பயணிக்க உதவியவர் ஒரு முஸ்லீம்.
  • ரமணருக்கு திருவண்ணாமலைக்கு வந்து சேர கடைசி ரயில் பயணத்துக்கு கையில் காசு இல்லாததால் தாம் அணிந்திருந்த காதுக் கடுக்கனை அடகு வைத்து பணம் பெற்றுக்கொண்டு, வந்து சேர்ந்ததும் பாக்கி இருந்த காசை வீசி எறிந்து விட்டார்.
  • அருணையில் கோவணதாரி ஆகி, பூணூலை அவிழ்த்தெரிந்துவிட்டு, தலை முடியை மழித்துக் கொண்டதும் ஆகாயம் மழை பெய்து அவரைக் குளிப்பாட்டியது!
  • அருணை வந்த புதிதில் அவர் கோவில் மண்டபத்தில் ஆங்காங்கே அமர்ந்து வெளி உலக நினைவற்று தியானத்தில் மூழ்கியிருந்த போது உள்ளூர் சிறார்கள் அவரைப் பயித்தியம் என்று நினைத்து அவர் மீது சிறுநீர் கழித்ததுண்டு.
  • உணவு உண்ணவும் வெளி நினைவு வராது இருந்த அவருக்கு கோயில் குருக்கள் ஒருவர், அம்பாளுக்கு அபிஷேகம் செய்து வெளியே ஓடி வரும் தண்ணீர் கலந்த பாலை ஒரு சொம்பில் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக வாயில் ஊற்றிக் குடிக்க வைத்த காலங்கள் உண்டு.
  • (ரமணர் கோவிலில் உள்ள பாதாள லிங்க குகையில் பல நாட்கள் யாரும் அறியாது தவம் இருந்ததும் அவரது தொடைகள் பூச்சிகளால் கடித்து அரிக்கப் பட்டதும், சேஷாத்ரி சுவாமிகள் மூலம் அவர் அங்கே இருப்பது தெரிந்து வெளியே தூக்கி வரப்பட்டதும் பலரும் அறிந்த செய்திகள்).
  • வெளி நினைவற்று, உண்ணல் குளியல் மறந்து அவர் வாழ்ந்த அந்த ஆரம்ப நாட்களில் கட்டியிருந்த ஒற்றைக் கோவணம் தொடையிருக்குகளில் புண் உண்டாக்கியதால் அவர் அதையும் அவிழ்த்தெரிந்துவிட்டுத் திகம்பரராய் இருக்க, கோவில் குருக்கள் ஒருவர் வலுக்கட்டாயமாய் அவருக்கு ஒரு புது கோவணம் அணிவித்தார். அதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தினார்.
  • ஒரு பக்கம் அறியாச் சிறார்கள் அவரை சீண்டி உடல் ரீதியாகத் துன்புறுத்த, மறு புறமோ ஆன்மீக தாகம் கொண்ட சில அன்பர்களும் அவரது மேலான ஞான நிலையை உணர்ந்து அவர் தேவைகளை ஓரளவேனும் கவனித்துப் பார்த்துக்கொள்ள முன்வந்தனர். அவர் ஏதும் பேசாதவராய் இருந்ததால் ஊர் பேர் அறியவில்லை. அவர் தோற்றத்தை வைத்து அவரை ‘பிராமண சுவாமி’ என்றார்கள். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவர் ஒரு அன்பரின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி “வெங்கடராமன், திருச்சுழி” என்று எழுதிக் காண்பித்தபின் தான் அவர் பெயரும் ஊரும் பிறர் அறியவந்தது.

  • ரமணரை விட பல வயது மூத்த ஒரு துறவியான பழனிசுவாமி இளம் ரமணரைக் கண்டதும் அவரது அதிமேலான ஆன்ம நிலையைப் புரிந்து கொண்டு அவரை உடனிருந்து கவனித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தார். தாம் பிட்சை உணவு பெற்று ரமணருக்கு உணவளித்தார்.
    அடுத்த 21 ஆண்டுகள் அவர் ரமணரின் சீடராகவும் தொண்டராகவும் சேவை செய்தார்.
  • ரமணர் அருணை வந்து 2 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே அவர் சித்தப்பா நெல்லையப்ப ஐயர் எப்படியோ தகவல் கிடைத்து அருணைக்கு ரமணரைத் தேடி வந்தார். நீள் முடி, தாடி, அழுக்கு படிந்த உடல், கோவணம் என்று இருந்த ரமணரை அவரால் சட்டென்று அடையாளம் காண முடியவில்லை!
  • பேசா மௌனியாக இருந்த ரமணரைப் பேசவைக்க பழனிசுவாமி, நூலகத்திலிருந்து கொண்டுவந்த ஆன்மீக நூல்களை இரைந்து படித்து ரமணரிடம் விளக்கம் கேட்பார். அந்த வேதாந்தக் கருத்துகளை ரமணர் அப்போதுதான் முதல் முதலாகக் கேள்விப்படுகிறார்! “அட! இதில் சொல்லியுள்ளதெல்லாம் நம் அனுபவத்தோடு ஒத்துப்போகிறதே!” என்று வியந்தாராம் அவர்!
  • தப்பும் தவறுமாய்ப் படித்த பழனிசுவாமியைத் திருத்தும் முகமாகவும், தத்துவங்களை விளக்கும் முகமாகவும் சிறிது சிறிதாக ரமணர் பேச ஆரம்பித்தார்!
  • பிறருக்கு சிரமம் தரலாகாது என்று ரமணரே தாமே நேரில் பிட்சை உணவு பெற சென்றதுண்டு. முதன் முதலில் பிட்சை கேட்கையில் அவருக்குக் கூச்சமாய் இருந்ததாம்!
  • ஒரு வீட்டின் முன் நின்று கை தட்டி ஒலி உண்டாக்குவார். உணவுக்காக வெறும் கைகளை நீட்டுவார், அதில் சோறோ, கஞ்சியோ, கூழோ எது விழுந்தாலும் அப்படியே தெருவில் நின்று கொண்டு தின்றுவிட்டுக் கையைத் தலையில் துடைத்துக்கொண்டு நடையைக் கட்டுவாராம்!
  • பிற்காலத்தில் ரமணாசிரமத்தில் பக்தர்கள் “பிட்சை” ஏற்பாடு செய்வார்கள். வடை பாயசத்துடன் ஆசிரமத்தில் எல்லாருக்கும் சாப்பாடு போடுவது தான் அந்த ‘பிட்சை’! அதைக் கிண்டல் செய்து, குறை கூறி ரமணர், தாம் அந்தக் காலத்தில் பிட்சை எடுத்து உண்டதைப் பற்றி சொல்லி, “என்ன ஒரு ஆனந்தம் அது!” என்பாராம்.

  • முதலில் கோவில் மண்டபம், பின் குருமூர்த்தம், பின் மலை மீது விருபாட்ச குகையில 17 வருட வாசம், பின் இன்னும் சற்று மேலே கந்தசாமி எனும் பக்தர் உருவாக்கிய ஸ்கந்தாசிரமத்தில் 6 வருடம், பின் கடைசியாக அடிவாரத்தில் உருவான ரமணாசிரமத்தில் மீதி வாழ் நாட்கள் என்று மாறி மாறி அமைந்தது ரமணர் வாழ்க்கை.


  • அருணைக்கு வந்த பின் அதை விட்டு ரமணர் எங்குமே சென்றதில்லை! 54 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து வாழ்ந்தது அருணையில் தான்.
  • ரமணரின் சாரமான உபதேசங்கள் (“நானார்?”) முதன் முதலில் சிலேட்டில் ரமணர் எழுதி எழுத்து வடிவில் பெற்றவர் சிவபிரகாசம் பிள்ளை. அப்போது ரமணரின் வயது 23. அது புத்தக வடிவில் வெளிவந்தது அடுத்த 21 வருடங்களுக்குப் பிறகுதான்!
  • ‘திருச்சுழி வெங்கடராமனுக்கு’ “பகவான் ரமண மகர்ஷி” எனப் பெயர் சூட்டியவர், ரமணரது சீடரும், தேவி உபாசகரும், சம்ஸ்க்ரிதப் புலவரும், ரமணரைவிட வயதில் மூத்தவருமான காவ்யாகண்ட கணபதி சாஸ்திரி.

  • தம் சீடரான கணபதி சாஸ்திரியை “நாயனா” (தெலுங்கில் அப்பா) என்றே விளிப்பார் ரமணர்!
  • “தன்னை அறிந்த ஞானி அனைத்தையும் அறிந்தவனாகிறான்” எனும் உண்மைக்கேற்ப, பள்ளிப்படிப்பையே ஆர்வமில்லாமல் படித்து, பள்ளி இறுதியையே தாண்டாத ரமணர் பிற்காலத்தில் பெரும் தமிழ்ப்புலவராயும், பன் மொழிப்புலவராயும் ஆனது உங்களில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?
  • ஞானமும் பக்தியும் கலந்த தீந்தமிழ்ப் பாக்களை யாப்பிலக்கணத்திற்குட்பட்டு வெண்பா, ஆசிரியப்பா போன்ற வடிவங்களில் ஏராளம் பாடல்கள் புனைந்தவர் ரமணர்!
  • தமிழில் அவர் எழுதிய பாடல் தொகுப்புகள்: அட்சர மணமாலை, அருணாசல அஷ்டகம், அருணாசலப் பதிகம், அருணாசல நவமணி மாலை, உபதேச உந்தியார், உள்ளது நாற்பது, உள்ளது நாற்பது-அனுபந்தம், தட்சிணா மூர்த்தித் தோத்திரம், அத்தாமலகம், பகவத் கீதா சாரம், ஆன்ம வித்தை, அப்பளப்பாட்டு.
  • காவ்யாகண்ட கணபதி சாஸ்திரி, கபாலி சாஸ்திரி போன்றவர்களின் தொடர்பின் மூலம் ரமணர் சம்ஸ்கிருதம் கற்றார். அதில் ஸ்லோகங்கள் எழுதினார். தமது உபதேச சாரம் போன்ற பல நூல்களை ரமணரே சம்ஸ்கிருதத்திலும் எழுதினார்.
  • தெலுங்கு பக்தர்களின் தொடர்பால் ரமணர் தெலுங்கும் கற்று அதிலும் தம் பாக்களை எழுதினார். தமிழின் ‘வெண்பா’ வடிவை அவர் தெலுங்கிலும் புகுத்தி ஓர் இலக்கியப் புதுமை செய்தார்!
  • மலையாள பக்தர்களின் தொடர்பால் ரமணர் மலையாளமும் கற்றார். அதில் கவிகள் புனைந்தார். தம் தமிழ் நூல்கள் பலவற்றை மலையாளத்திலும் புனைந்தார்!
  • ரமணரின் சீடரான முருகனார் ஒரு மாபெரும் தமிழ்ப்புலவர். அவரும் ஆயிரக் கணக்கில் பாடல்கள் எழுதியவர் (ரமண சன்னிதி முறை இன்ன பிற). அவ்வாறே கணபதி சாஸ்திரியும் ரமணரது பல உபதேசங்களை ‘ரமண கீதை’ எனும் பெயரில் வடமொழியில் தந்தார்.
  • காவ்யாகண்ட கணபதி சாஸ்திரி ஒரே நாள் இரவில் அம்பாளின் மீது “உமா சகஸ்ரம்” எனும் 1000 சம்ஸ்கிருத பாக்களை உருவாக்கி எழுத முனைந்த போது, ரமணரின் அருள் கடாட்சம் அவர் மீது விழுந்து அவருக்குள் உள்ளொளி தந்து பாக்களை உருவாக்கித் தந்தது ஓர் சரித்திர நிகழ்வு.
  • ரமணரது தாயார் அழகம்மா, தம் இறுதிக் காலத்தில் 6 ஆண்டுகள் உலக வாழ்வைத் துறந்து ரமணருடனேயே விருபாட்ச குகையிலும், பின் ஸ்கந்தாசிரமத்திலும் தங்கினார்.

  • ‘ரமணருக்குப் பிடிக்கும்’ என்று அன்னை அழகம்மா ஒரு முறை மலையில் அப்பளம் தயாரிக்க முனைய, ரமணர் தாயைக் கண்டித்து தத்துவார்த்தமாக அப்பளம் தயாரிப்பதைப் பற்றி எழுதிய ஓர் ஞானப் பாடல் தான் “அப்பளப் பாட்டு”!
  • (தாயாரது மரணத் தருவாயில் ரமணர் அவருக்கு மோட்சம் நல்கியது பலரும் அறிந்தவை. தாயின் பூத உடல் மலையடிவாரத்தில் சமாதி செய்யப்பட்டு, அங்கு எழுப்பப்பட்டதுதான் மாத்ருபூதேஸ்வரர் கோயில்; அங்குதான் ரமணாசிரமமும் உருவானது).
  • ரமணர் எளிமைக்கும் சிக்கனத்துக்கும் பெயர் போனவர். எதையும் வீணாக்குவது அவருக்குப் பிடிக்காது.
  • பக்தர்கள் வரத் தொடங்கிய ஆரம்ப காலங்களில் ரமணர் தமது அத்யாவசியத் தேவைகளைப் பற்றிக்கூட எவரிடமும் சொன்னதில்லை. அவர் கோவணம் கிழிந்தது என்றால், தம் கோவணத்திலிருந்தே ஒரு நூலை உருவி, காட்டு முள்ளை ஒடித்து ஊசி போல் செய்து அதில் நூலைக் கோர்த்துக் கிழிசலைத் தைத்துக் கொள்வார். அவர் குளிக்க உபயோகிக்கும் துண்டு “ஆயிரம் கண்ணுள்ளதாக” ஓட்டை விழுந்து இருக்கும். அதனை யார் கண்ணிலும் படாமல் துவைத்து மறைவில் காய வைத்துக்கொள்வார். உலர்ந்ததும் ஒரு மரப்பொந்தில் ஒளித்து வைத்துக் கொள்வார்.
  • ஒரு முறை ஒரு மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் அவரது துண்டை எடுத்துக் வைத்துக்கொண்டு, கிண்டலாக, “இது கவர்னருக்கு வேணுமாம்!” என்று எடுத்துக் கொண்டு ஓடப்பார்த்தானாம். ரமணர் “ஊகூம்; நான் தரமாட்டேன்!” என்று அவனிடம் பிடிவாதம் பிடித்தாராம்!
  • மேற்சொன்ன விஷயத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட பக்தர் ஒருவர் மிக்க விசனத்துடன், “எங்களுக்கு இதெல்லாம் தெரியாமல் போய்விட்டதே பகவான்” என்று வருந்தி புதுத் துணி வாங்கி வந்து மிகவும் வற்புறுத்தி ரமணரிடம் கொடுத்தாராம்.
  • பக்தர்கள் கொடுக்கும் எந்த ஒரு ஆடம்பரப் பொருளையும் அவர் உபயோகித்ததில்லை. ரமணாசிரமத்திற்கு பக்தர்கள் ரமணருக்காகக் கொண்டுவரும் பழங்கள், தின்பண்டங்கள், போஷாக்கு லேகியங்கள் என்று எல்லாமே உடனுக்குடன் கூடியுள்ள பக்தர்களுக்கும் வினியோகிக்கப் பட்டுவிடும்.
  • ரமணர் சமையற்கலையில் நிபுணர். அம்மியில் அரைப்பது, கல்லுரலில் மாவு அரைப்பது முதல் சமையற்கட்டில் எல்லா வேலைகளையும் செய்வார். எதையும் வீணாக்காமல் சுவையாகச் சமைப்பார். கத்திரிக்காய் காம்புகளைக் கூட அவர் வேகவைத்து சமைத்ததுண்டு!
  • ஆனாலும் ரமணருக்கு சுவையான உணவெதிலும் ஈடுபாடு கிடையாது. ரமணாசிரமத்தில் பரிமாறப்பட்டும் எல்லா உணவு வகைகளையும் அவர் ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பிசைந்து கொண்டுதான் சாப்பிடுவாராம். ஒரு பருக்கை கூட வீணாக்காமல் உண்பார். உண்ட இலை துடைத்துவிட்டது போல சுத்தமாக இருக்கும்.
  • மலையில் கிடைக்கும் பல்வேறு கீரை வகைகள், மூலிகைகள் பற்றிய மருத்துவ அறிவு அவருக்கு உண்டு.
  • ரமணர் நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர். பக்தர்களுக்கு புராணக் கதைகள் சொல்லும் போது தத்ரூபமாக உணர்ச்சியுடன் நடித்துக் காட்டுவாராம்!
  • பரம ஞானியான அவருள் ஒரு உணர்ச்சிமிகு பக்தனும் உண்டு. கண்ணப்பர் போன்ற நாயன்மார்களின் கதைகளை அவர் கூறும்போது குரல் தழுதழுக்குமாம்; கண்ணீர் பொழியுமாம்!
  • அவர் அண்ணாமலை கிரிவலம் வருவதற்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். அதன் பலன்களை மிகவும் சிலாகித்துச் சொல்லுவார். கணக்கற்ற முறை அவர் தம் பக்தர் குழாத்துடன் கிரிவலம் செய்திருக்கிறார்.
  • ரமணரின் “அட்சரமண மாலை” ஞானம் செறிந்த ஓர் பக்தி இலக்கியம். அதை அவர் நாயகி பாவத்தில் எழுதியிருக்கிறார். அவர் ஒரு முறை கிரிவலம் செய்கையில் அப்பாடல்கள் அவருள் முகிழ்த்தனவாம். அப்பாக்களை அவர் புனைகையில் பக்திப் பரவசத்தில் கண்ணீர் பெருகியதாம்!
  • உடலில் வலுவிருந்த நடுத்தர வயது வரை ரமணர் மலையெங்கும் மூலை முடுக்குகளெல்லாம் சுற்றித் திரிவாராம். மலையில் தம் கால் படாத இடமே கிடையாது என்று அவர் சொல்வதுண்டு.
  • அருணாசல மலைக்குள் ஒரு குகை உண்டு என்றும் அதில் பல அற்புதங்கள் உண்டு என்றும் அவர் சொன்னதுண்டு.
  • மலை மீது ரகசியமாய் ஓர் ஆல மரம் உண்டு என்றும், அதன் கீழ் அருண யோகி வடிவில் சிவபெருமான் தவத்தில் இருக்கிறார் என்றும் தல புராணக் கதைகள் உண்டு. ஒரு முறை மலையில் எங்கோ சுற்றுகையில் ரமணருக்கு அந்த ஆல மரம் தொலைவில் கண்ணில் பட்டதாம். அதன் அசாதாரணமான பெரிய இலை ஒன்றையும் அவர் கண்டாராம். ஆனால் அருகில் செல்ல முடியாமல் அவரை குளவிகள் தொடையில் கொட்டி, அவருக்கு மறதியை வர வழைத்து திசை திருப்பி அனுப்பிவிட்டனவாம்.
  • ரமணாசிரமத்தின் நிர்வாகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டவர் சுவாமி நிரஞ்சனானந்தர். அவர் ரமணரின் சொந்த தம்பி. குடும்ப வாழ்வில் இறங்கி, ஒரு குழந்தை பெற்று, மனைவியை இழந்து பின் துறவரம் மேற்கொண்டவர் அவர்.
  • ரமணாசிரமத்தில் எந்த ஒரு தேவை ஏற்பட்டாலும் அதை யாரேனும் ஒரு பக்தர் கொண்டுவந்து தரும் சம்பவங்கள் ஏராளம் உண்டு. கனவின் மூலம் தாம் அதைக் கண்டு தேவையானதைக் கொண்டு வந்ததாக பக்தர்கள் சொல்வார்கள்.
  • ரமண பக்தர்கள் வாழ்வில் பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்ததுண்டு. ரமணர் அவற்றுக்கெல்லாம் பொறுப்பேற்க மாட்டார்! அப்படி நிகழ்ந்தது Divine Automatic action என்று சொல்லி பேச்சை மாற்றிவிடுவாராம்.
  • கணபதி சாஸ்திரி ஒருமுறை சென்னை திருவொற்றியூரில் நோய்வாய்ப் பட்டு படுக்கையில் இருந்தபோது அவர் ரமணரைப் பிரார்த்திக்க, ரமணரின் திவ்ய தரிசனம் அங்கே அவர் கண்ட நிகழ்வு உண்டு.
  • மனிதர்கள் மட்டுமின்றி குரங்குகள், நாய்கள், மயில்கள், பசுக்கள், காக்கை, குருவிகள், அணில்கள் என்றெல்லாம் அவரது அண்மைக்காகப் போட்டி போட்டன; அவர் அன்பைப் பெற்றன.
  • ரமணரது ஆசனத்திலேயே கூடுகட்ட விரும்பும் அணில்கள் இருந்தன. அவர் திருமேனியில் ஓடி விளையாடின. அவர் கரங்களிலிருந்து முந்திரிப்பருப்பைப் பெற போட்டி போட்டன. அவரது அன்புக்குப் பாத்திரமான ஒரு நொண்டிக் குரங்கு குட்டி, பிற்காலத்தில் வளர்ந்து குரகுக் கூட்டத்துக்கு ராஜா ஆகியது!
  • (ரமணாசிரமப் பசு லக்ஷ்மியின் கதை, பக்தர்கள் பரவலாக அறிந்த ஒன்று. அந்த பசு லக்ஷ்மிக்கு ரமணர் முக்தி அருளினார்).
  • (ரமணரின் இறுதிக் காலத்தில் அவருக்கு சர்கோமா எனும் புற்று நோய் தாக்கியதும் அதனை நீக்க பல அறுவை சிகிச்சைகள் செய்தும் பலனின்றிப் போனதும் பலரும் அறிந்ததே).
  • ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா என்று பல மருத்துவ நிபுணர்களும் அவருக்கு சிகிச்சை செய்து பார்த்தனர். அதனால் அவர் நோய் கூடிற்றே தவிரக் குறையவில்லை.
  • அவர் “ஏதொன்றும் செய்ய வேண்டாம்” என்று சொன்னாலும் பக்தர்கள் கேட்கவில்லை. எனவே அவர் யார் என்ன வைத்தியம் சொன்னாலும் செய்தாலும் அவர்கள் திருப்திக்காக ஏற்றுக்கொண்டு எல்லா வேதனைகளையும் மௌனமாக சகித்துக் கொண்டார். ஒரு முறை அவர் மயக்க மருந்து ஏதும் ஏற்க மறுத்து அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டதும் உண்டு.

  • உயிர் பிரியும் கடைசி தருணம் வரை அவர் பக்தர்களுக்கு தரிசனம் கொடுப்பதில் கண்டிப்பாக இருந்தார்.
  • அவர் உயிர் பிரிந்த அதே கணத்தில் வானில் ஒரு பெரும் எரி நட்சத்திரம் ஆகாயத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு திருவண்ணாமலையின் பின்புறம் மறைந்ததைக் கண்டவர்கள் ஏராளம் உண்டு.
  • அவர் உடலை உகுக்கப் போவதைத் தாங்க மனமில்லாமல் அழுத பக்தர்களிடம் “நான் எங்கே போவேன்? இங்குதான் இருப்பேன்” என்று சொன்னார். அவ்வாறே அவர் உடலை உகுத்த பின்னரும் ரமணாசிரமத்தில் அவர் சான்னித்தியம் குறைவர விளங்கிக்கொண்டே தான் இருக்கிறது என்பது ரமண பக்தர்களின் அனுபவம்.

இன்னும் சொல்லாமல் விட்ட சம்பவங்கள் பலவும் உண்டு.

மகாத்மாக்களின் வாழ்க்கை லீலைகளை நினைத்து நினைத்துப் பார்ப்பதே ஓர் ஆனந்தமான தியான அனுபவம் போலத்தான்.

“ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய”


இந்து மதத்தின் கர்மா மற்றும் மறுபிறவிக் கொள்கை


சனாதன தர்மத்தில் உள்ள கர்மா மற்றும் மறுபிறவிக் கொள்கை

கர்மா என்றால்  “செயல்” அல்லது “வினை” என்பது உங்கள் எல்லாருக்கும் தெரியும். யாராலும் கர்மா ஏதும் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. சரீரம், வாக்கு, மனம் இவை மூன்றாலும் ஒருங்கேயோ, தனித்தனியாகவோ நாம் எப்போதும் கர்மம் செய்து கொண்டேதான் இருக்கிறோம்.  நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு கர்மாவுக்கும் ஒரு கர்ம பலன் உண்டு. 

பொதுவாக நாம் பேச்சு வழக்கில் “அவன் அவன் கர்மாவை அனுபவிக்கிறான்” என்று சொல்கிறோம் என்றாலும் உண்மையில் அதன் பொருள் “அவன் தான் செய்த கர்ம பலனை அனுபவிக்கிறான்” என்பதே ஆகும். ஆக நாம் கர்மா, கர்ம பலன் இரண்டையும் பல சமயங்களில் பொதுவாய்  ‘கர்மா’ என்றே சொல்கிறோம்.

நமது சனாதன தர்மத்தில் இந்த கர்மா கொள்கை மிகவும் விரிவான அளவில் ஆராயப்பட்டு, அதைப் பற்றிய கருத்தாக்கங்கள் ரிஷிகளால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வாறு விரிவாய் உருவான கர்மாக் கொள்கையின் படி,  கர்மா என்பதில் 3 அம்சங்கள் உள்ளன. அவை:  

ஒன்று: பலன் — ஒவ்வொரு வினைக்கும் எதிர் வினை கண்டிப்பாக உண்டு என்று அறிவியலில் நியூட்டனின் மூன்றாவது விதி கூறுவது போலவே,   நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு கர்மாவுக்கும் ஒரு கர்ம பலன் உண்டு.  இந்தக் கருத்து எல்லா மதங்களிலும் உண்டு.  “Thou shall reap what thou sow” — “நீங்கள் எதை விதைத்தீர்களோ அதைத்தான் அறுவடை செய்வீர்கள்” என்று பைபிளும் சொல்கிறது.

இரண்டு: காலம் –– செய்த கர்மாவுக்கும், அதற்கான பலனை அனுபவிப்பதற்கும்  ஒரு கால இடைவெளி உண்டு என்பது.  அது மனிதனின்  ஒரு பிறவியில் மட்டும் செயல்படுவதோடு நில்லாமல், ஜன்ம  ஜன்மாந்திரங்களாகத் கூடத் தொடர்கிறது.   ஒருவன் இறந்தபின்  அப்படிப் பின் தொடரும் நற்பலன்களைப் புண்ணியம் என்றும் தீய பலன்களைப் பாபம் எனவும் சொல்கிறோம். கர்மாவில் இந்தக் காலம் எனும் அம்சம் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை இந்து மதம் மிகவும் சுவாரசியமாகவும், விவரமாகவும், அறிவுக்கு ஏற்புடையதாகவும்  காட்டித் தருகிறது.  

 மூன்று: ஈஸ்வர இச்சை — கர்மத்தின் பலன் எப்போது எப்படி எந்த அளவு செயல்படும் என்பது இறைவனின் தீர்மானப் படியே நடக்கிறது என்பது.

இப்போது இவற்றைப் பற்றி மேலும் சிறிது விளக்கமாகப் பார்ப்போம்.

ஆபிரஹாமிய மதங்களின் படி, மனிதப் பிறவி என்பது ஒருமுறை  மட்டுமே நிகழ்கிறது.   செய்த கர்மங்களுக்கான பலனை இந்தப் பிறவியில் அனுபவித்தது போக, மரித்தபின் எஞ்சி இருக்கும் கர்மபலன்களுக்கு,  இறைவன் என்ன தீர்மானிக்கப் போகிறார் என்று அந்த ஜீவன் கல்லறையில்  காத்திருக்க வேண்டிவரும்.  பிற்காலத்தில் ஒரு நாள் வரப்போகும்  ‘நீதி நாள்’ அன்று இறைவன் அந்த ஜீவனின் பாவ புண்ணியங்களைப் பொறுத்து   சொர்கவாசமோ அல்லது  நரக வாசமோ அளிப்பார். அதை  நிரந்தரமாக அனுபவிக்க வேண்டும்  என்பதாக இம் மதங்கள் கூறுகின்றன. 

ஆனால், நமது இந்துமதத்தில் அப்படியல்ல. 

ஒரு தொழிலதிபரின் வியாபாரக் கணக்கு லெட்ஜரில், இந்த வருடத்து லாப நஷ்டங்களும், வாங்கிய கடன்களும், கட்டாமல் விட்ட   வரிகளும்  அடுத்த வருடக் கணக்கில் தொடரும் அல்லவா? அது போலத் தான் சனாதன தர்மத்தில், கர்மாக் கணக்குகள் அடுத்தடுத்த பிறவிகளிலும் தொடரும் என்பது கொள்கை.

பொதுவாகவே எல்லாரும் பரவலாகக் காணும் ஓர் உலக நடப்பு உண்டு. சிலர் மிகவும் நல்லவர்களாக இருப்பார்கள்; ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் ஏனோ துன்பங்களும், சோகங்களும் வந்து கொண்டே இருக்கும்.

அதே சமயம், வேறு சிலர் தம் வாழ்வில்,  செய்யாத தப்புத் தண்டா இல்லை; பிறருக்கு உண்டாக்காத கேடுகள் கொஞ்சமில்லை என்று இருக்கும். ஆனாலும் அவர்கள் வாழ்க்கையில் கஷ்டமோ துன்பமோ ஏதும் இல்லாததாகக் காணப்படும்! 

இவற்றையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு பலரும் ” இவர்களது வாழ்க்கையைப் பார்த்த பின் எனக்கு தர்மம், நியாயம், தெய்வம் இவற்றின் மீது நம்பிக்கையே போய்விட்டது, இது நல்லவர்களுக்குக் காலமில்லை, சார்” என்பார்கள்.

தற்போது கண்முன்னே  நடப்பதை  மட்டும் வைத்துக் கொண்டு எல்லாரும் தீர்ப்பு சொல்ல முயல்வதால் தான் இப்படிப்பட்ட  தார்மீகக் குழப்பங்கள் வருகின்றன.

அதனால் தான் அம்மா (மாதா அமிர்தானந்த மயி), “கர்மா கொள்கை என்பது ஒரு புரியாத புதிர்.. அதனை விஞ்ஞானத்தைக் கொண்டு  விளக்க முடியாது; நீ நம்பிக்கை உள்ளவனாக இருந்தால் மட்டுமே கர்மா கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்வாய்” என்கிறார்.

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் “இந்த உலகம் என்பது கடவுளின் மாயை. இந்த மாயையில் பல குழப்பங்கள் உண்டு. ‘இதனால் இது நிகழும்’, ‘இதற்குப் பிறகு இது நிகழும்’ என்று திட்டவட்டமாக ஏதும் சொல்லமுடியாது” என்பார்.  

அப்படியானால் ஒருவர் செய்த நல்ல கர்மாவுக்கு கெட்ட பலன் விளைகிறதா, இது முரணாக இருக்கிறதே என்று கேள்வி கேட்டால் அதற்கு, “நல்லது செய்பவர்களுக்கு  கர்ம நியதிப்படி கண்டிப்பாக நல்ல பலன்தான் உண்டு; ஆனால் அது எப்போது,  எப்படி நிகழும் என்பது நம் சிற்றறிவுக்குப்  பிடிபடாது; அது இறைவனுக்குத் தான் தெரியும்” என்பது தான் சரியான பதில்.

ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம். 

ஒரு மாணவன் பரிட்சைக்கு நன்றாகப் படிக்கிறான்; நன்றாகத் தேர்வு எழுதுகிறான்; அவன் நூற்றுக்கு 90 மதிப்பெண் வரும் என்று உறுதியாய் இருக்கையில் அவனுக்கு 60 மதிப்பெண்ணே கிட்டியிருக்கிறது. அதனால் அவன் விரும்பிய மேற்படிப்பில் சேர மதிப்பெண் போதாமல் மிகுந்த ஏமாற்றமடைய நேர்கிறது. அது ஏன்? அவன் சரியாகத்தானே தன் முயற்சியையும், செயலையும் செய்தான்? பின் ஏன் கதை மாறிப்போயிற்று? அவன் விடைத்தாளைத் திருத்தியவர் செய்த தவறு அது என்றால் அது ஏன் ஒழுங்காய் கர்மம் செய்த மாணவன் தலையில் ஏன் வந்து விடிய வேண்டும்?

இதற்கு பதில் , அந்தச் சமயத்தில்  அந்த மாணவனுக்கு அவனது செயலின் நேரடி விளைவுக்குத் தொடர்பு இல்லாமல்,  ஏதோ ஒரு தக்க காரணத்துக்காக அவனது பிராரப்தப்படி  இறைவன் கொடுத்துள்ள தண்டனை அது என்பதாகத் தான் சொல்லியாகவேண்டும். இதற்கு வேறு எந்த விளக்கமும் சாத்தியமில்லை.

இதே போல, ஒரு அயோக்கியன் எல்லாத் தப்புத் தண்டாக்களையும் துணிந்து செய்து கொண்டிருந்தாலும் நன்றாய் வாழ்கிறான் என்றால், இறைவன் ஏதோ நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு காரணத்துக்காக அவனது முன் ஜன்ம புண்ணியங்களின் பலனை தற்போது கொடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறார் என்று பொருள்.

அவை தீர்ந்ததும் நிலைமை மாறலாம். அவன் இப்போது செய்த அயோக்கியத்தனங்களின் பலன் பிற்காலத்தில் அவன் சற்றும் எதிர்பாராத சமயத்தில் அவன் தலையில் வந்து விடியலாம். இல்லை, அவன் மறுபிறவியில் கஷ்டப்படலாம். ஏன் எப்படி என்று இறைவனே அறிவார்.  

சிலருக்கு  தார்மீக வாழ்வில் நம்பிக்கை இருக்கும். ஆனால் இறை நம்பிக்கை இருக்காது. ‘யாருக்கும் கெடுதல் செய்யக்கூடாது; நல்லதே செய்ய வேண்டும்; வினை செய்தால் எதிர்வினை தானே நடக்கும்; அதிலிருந்து தப்பவே முடியாது; இதில் தேவையில்லாமல் இறைவன் என்ற ஒன்றை ஏன் புகுத்துகிறீர்கள்? ” என்பார்கள். இது ஒரு விதண்டா வாதமே.  

அதாவது,  கர்மா என்பது  ஏதோ ஒரு ‘தானியங்கி’ என்று இவர்கள்  நினைக்கிறார்கள். 

பரம ஞானியான பகவான் ரமண மகரிஷி இக்கருத்தை நிராகரிக்கிறார். அவரது உபதேசங்களின் சாரமான உபதேச உந்தியாரில் 

“கன்மம் பலந்தரல் கர்த்தனது ஆணையால் 
கன்மம் கடவுளோ உந்தீபற
கன்மம் ஜடமதாம் உந்தீபற” என்கிறார்.

அதாவது, “கர்மம் ஜடமே.  கர்மம்  தானே தன் போக்கில் செயல் படுவதில்லை. கர்மத்தையே கடவுளாக ஆக்கிவிட முடியுமா என்ன? ; இறைவனின் ஆணைக்கு அடங்கித் தான் கர்மம் செயல்பாட்டுக்கு வருகிறது.” என்கிறார் ரமணர்.

அடுத்து, நாம் அடிக்கடி கேள்விப்படும் சொல்லான  ‘பிராரப்தம்’ அல்லது பிராரப்த கர்மா என்றால் என்ன என்பதை இன்னும் சரியாகப் புரிந்து கொள்வோம்.

நம் தர்மத்தில் கர்மா என்பது சஞ்சித கர்மா, பிராரப்த கர்மா, ஆகாம்ய கர்மா என்று   மூன்று விதமாக அடையாளம் காட்டப்படுகிறது .

நாம் ஒவ்வொருவரும் எத்தனையோ பிறவிகள் எடுத்து கணக்கற்று செய்த கர்மாக்களின் பலன்கள் மூட்டை மூட்டையாய் இருக்கின்றன. அவை ‘சஞ்சித கர்மாக்கள்‘ எனப்படுகின்றன. இவையே நமக்கு அடுத்தடுத்துப் பல  பிறவிகள் வரக் காரணமும் ஆகின்றன. 

ஒரு ஜீவனின் இந்தப்  சஞ்சித கர்ம மூட்டைகளிளிலிருந்து இறைவன் ஒரு சிறு தொகுதி கர்மாக்களைப் பிரித்தெடுத்து,  அவற்றை அனுபவித்துத் தீர்க்க  ஒரு பிறவியைக் கொடுத்து பூமிக்கு அனுப்புகிறார். அதில் நல்ல பலன்களும் கெட்டபலன்களும் கலந்தாங்கட்டியாக இருக்கும்.

அப்படி அந்த ஜீவன் சுமந்து வரும் குறிப்பிட்ட அந்த ஒரு கர்ம பல மூட்டையே  பிராரப்த கர்மா எனப்படுகிறது. 

பிராரப்தமே உடல் எடுத்து வரக் காரணம்; பிராரப்தமே பெரும்பாலும் இந்த ஜன்மத்தில் ஒருவன் செய்யும் கர்மங்களுக்கான பலன்களையும் தருகிறது.  எந்த பழைய கர்ம பலனில் இருந்து, எதை, எந்த சமயத்தில் எடுத்துக் கொடுப்பது என்பதை இறைவனே அறிவார்.

சில சமயங்களில் செய்த ஒரு சிறிய நற்செயலுக்குக் கூட பெரியதாக  நல்லது நடப்பதும், செய்த ஒரு சிறிய தப்புக்குக் கூட பலமான தண்டனை கிடைப்பதும்  இந்தப் பிராரப்தத்தின் சேட்டையால்  தான்!   அது போலவே,  சமயங்களில் நல்லது செய்பவனுக்குக் கெடுதல் விளைவதும், கெடுதல் செய்பவனுக்கு நல்லது நடப்பதும் இந்த பிராரப்தத்தின் விளைவால்தான்.

இதற்கு உதாரணமாக என் தந்தையின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை இங்கே உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

அரசாங்கப் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறுபவர்களுக்கு பென்ஷன் வருவதற்காகச் செய்ய வேண்டிய ‘காகிதப் பணிகள்’ (அதாவது பேப்பர் வொர்க்) செய்து கொடுத்து உதவுவதில் என் தந்தைக்கு அலாதி பிரியம் உண்டு. பற்பல படிவங்களை மிகச் சரியாக நிரப்பி, தேவையான சான்றுகளை இணைத்து என்று சள்ளை மிகுந்த ஒரு வேலை அது. பலருக்கும் அவை பிடிபடாது. ஆனால் என் தந்தையோ அதில் கெட்டிக்காரர். அப்படி அவர்  உதவியதில், எங்கள் ஊரில்  பலருக்கும் பென்ஷன் பணம் ஒழுங்காக வந்தது. இதனால் ஒரு வேளை, தம் சேவையைப்  பற்றி என் தந்தைக்கு சற்று கர்வம் கூட இருந்திடுக்கக் கூடும்.

அவரே பணி ஓய்வு பெற்றதும், தம் காகிதங்களை முறைப்படி தயாரித்து அனுப்பினார். இத்தனை பேருக்கு சரியாகத் தயாரித்துக் கொடுத்த அனுபவம் இருந்ததனால், தம் பென்ஷனும் தடையின்றி உடனே வர ஆரம்பித்துவிடும் என்றே அவர் நம்பினார். ஆனால் வெகு காலம் கடந்தும் அவர் பென்ஷன் என்னவோ வரவே இல்லை!

ஏன் இப்படி என்று விசாரிக்க சென்னையிலுள்ள பென்ஷன் பே அலுவலகத்துக்குப் போனோம். அங்கேஅலைந்து விசாரித்ததில்,  ஒரு கிளார்க் செய்த ஒரு குளறுபடியால் அவரது காகிதங்கள் தேங்கிப் போனது தெரிய வந்தது.  

ஆக அவர் தம் கர்மத்தை மிகத் திருத்தமாகச் செய்தும்,  பிராரப்தப்படி அவருக்கு பென்ஷன் மிகத் தாமதமாகத்தான்  வந்து சேர்ந்தது!

ஒரே மாதிரி தொழில் செய்த இரு நண்பர்களில் ஒருவர் தொழிலில் நொடித்து ஓட்டாண்டியாய் போனதும், மற்றவர் மேன்மேல் வளர்ந்து கோடீஸ்வரரானதும் ஆகிய ஓர் உதாரணத்தை அம்மா சொல்வதுண்டு அல்லவா? ஏன் இந்த பாரபட்சம் என்று கேட்டால் முன்னவர் பூர்வ ஜன்மத்தில் லோன் எடுத்து கட்டாது வந்தவர், பின்னவர் டெபாஸிட் செய்துவிட்டுவந்தவர் என்று அம்மா விளக்குவார்.

அப்படியானால்  இந்த ஜன்மத்தில் செய்யும் கர்மாக்களின் நேரடி பலன்கள்  என்னவாகும் என்று கேட்டால், அவை ‘ஆகாம்ய கர்மாக்கள்’ –  அதாவது வரப்போகிற கர்மங்கள் எனப்படுகின்றன. அதாவது இந்தப் பிறவியிலேயே  பிற்காலத்திலோ, அல்லது இப்பிறவியையும் தாண்டி அடுத்த பிறவிகளிலோ பலன் தரப்போகிற கர்மங்களே ஆகாமிய கர்மங்கள்.  இந்தப் பிறவியில் ஒருவன் இறக்கும்போது,  அவனது எஞ்சிய ஆகாமிய கர்மாக்கள், சூட்சும வாசனைகளாய்,  அவன் முன்பே சுமக்கும் சஞ்சித கர்மாக்களின் மூட்டைகளோடு ஒன்றாய் சேர்ந்து கலந்துவிடும்.

இந்த மூன்றையும் தெளிவாய் புரிந்துகொள்ள ஒரு பிராசீனமான உதாரணம் உண்டு. ஒரு வேடன் வேட்டையாடுவதற்காக அவன் அம்பராத் தூளியில் நிறைய அம்புகளை சேகரித்து வைத்திருக்கிறான். அந்த அம்புகள் போன்றவைதான் சஞ்சித கர்மங்கள். அந்த அம்புகளிலிருந்து அவன்  சிவற்றை எடுத்து, வில்லில் பூட்டி வேட்டையாடுவதற்காக இலக்கை நோக்கி அடிக்கிறான். அப்படி வில்லில் இருந்து புறப்பட்டு விட்ட அம்புகள் போன்றதே பிராரப்த கர்மங்கள். பிராரப்தம் செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டால் அவற்றைத் திரும்பப் பெற முடியாது.

பின் வேடன் தனக்கு வேண்டிய புதிய அம்புகளையும் அவ்வப்போது தயாரித்துக் கொள்கிறான். அவை போன்றவை தான்  ஆகாமிய கர்மங்கள். அப்படித் தயாரித்த புதிய அம்புகளை, அவன் தன் அம்பராத் தூளியில் ஏற்கனவே உள்ள பழைய அன்புகளோடு சேர்த்துக் கொண்டு விடுகிறான். அதைப் போலவே, ஆகாமிய கர்மாக்கள், சஞ்சித கர்மாக்களோடு சேர்ந்து விடுகின்றன. அவை வருங்காலப் பிறவிகளுக்கு பிராரப்தங்கள் ஆகும்.

இனி  இந்த கர்ம கோட்பாடுகளைப் பற்றி நியாயமாக எழக்கூடிய சில சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் பார்ப்போம்.

முதலில், இந்தக் கர்மா விவகாரத்தை இத்தனை குழப்பலாக இறைவன் ஏன் வைத்திருக்கிறான்? இதனால் அவனுக்கு ஆகப்போவது என்ன? மனிதப் பிறவியின் நோக்கம் தான் என்ன?

இந்த உலகம் இறைவனது படைப்பு மட்டுமல்ல, இந்தப் படைப்பிலுள்ள அனைத்திலும் அந்தர்யாமியாய் வசிப்பவனும் இறைவனே என்பது சனாதன மதத்தின் கோட்பாடு. இதையே அம்மா, சிருஷ்டியும் சிருஷ்டாவும் இரண்டல்ல என்று சொல்வார். மாயையாகிய இந்தப் படைப்பும், அதிலுள்ள ஜீவ ஜாலங்களின் இன்ப துன்பங்களும், ஜனன மரணங்களும் இறைவனின் லீலை அன்றி வேறில்லை. அவனே பங்குபெறும் அவனது விளையாட்டைப் பற்றிக் குறை கூற நாம் யார்? 

ஒவ்வொரு ஜீவனும் தன்னுள் ஒளிந்திருப்பது இறைவனே என்பதை உணர்ந்து கண்டுபிடித்து, அந்த சத் வஸ்துவே  தன் மெய்யான “நான்”; என்று உணரும் வரை இந்தக் கர்மாவின் மாயச் சுழற்சி தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும் என்கிறார்கள் மகான்கள். இறைவன் இந்த மனிதப் பிறவியைத் தந்திருப்பதே இந்த உண்ஂமையை உணர்ந்து பிறப்பு இறப்பு அற்ற நித்யானந்த நிலையான மோட்சத்தை அடைவதற்குத்தான்.

இருந்தாலும்  நாம் எல்லாரும், இறைவனின் மாயா விளையாட்டில், அவன் இச்சைப் படியே மயங்கிப்போய் சிக்கியிருக்கிறோம். 

கடவுள் ஏன் இப்படி செய்து ஏமாற்றுகிறார்  என்று கேட்டால்,  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சொல்வார், “இறைவனுக்குத் தன் மாயா விளையாட்டான படைப்பு தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருப்பதில் தான் விருப்பம். கண்ணாமூச்சி விளையாட்டில் எல்லாரும் தாய்ச்சியைத் தொட்டுவிட்டால் பிறகு ஆட்டத்தில் என்ன சுவை இருக்கிறது? தாய்ச்சிக்கு விளையாட்டு தொடர்ந்து நடப்பதில் தான் விருப்பம்!”  என்பார்!

ஒரு புறம் தன் மாயையால் இறைவன் மயக்கினாலும், மறுபுறம், மனிதப் பிறவியின் நோக்கம் மோட்சமே என்பதை,  சிலராவது புரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்கிற கருணையும் அவனுக்கு இருக்கிறது. அதனால்,  இறைவன் தானே அவதாரம் எடுத்து வந்தும், மகாத்மாக்களையும், ஞானிகளையும் உருவாக்கியும் இந்தப் படைப்பின் ரகசியத்தைப் பரப்புகிறான். 

ஆனாலும் என்ன?

நம் அகங்காரத்தைத் தான்  நாம் நிஜமென்று நம்புகிறோம். நம் தேக-மனோ-புத்தி-அகங்காரச் சேர்க்கையை  ‘நான்’ என்று கற்பித்துக்கொண்டு  இவற்றையெல்லாம் திருப்தி செடய்து இன்பம் துய்க்கவே  இந்த மனித வாழ்க்கை என்று மயங்கி விடுகிறோம். நம் விருப்பு வெறுப்புகளே நம்மை  இயக்குகின்றன. 

உடல் மரிக்கும்போதும் இந்த விருப்பு வெறுப்புகள் தீருவதில்லை. எரியும் தீயை எண்ணைய் ஊற்றி அணைக்க முயல்வதைப்போல, செய்த கர்மங்களும், கர்ம பலன்களும், ராக துவேஷங்களை மேலும் தூண்டி எரியவிடவே பார்க்கின்றன. விளைவு? விட்ட குறை தொட்ட குறைகளை அனுபவிக்க மீண்டும் மறு பிறவி! 

இதையே பகவான் ரமணர் தம் உபதேச உந்தியாரில்,

வினையின் விளைவு விளிவுற்று வித்தாய்
வினைக்கடல் வீழ்ந்திடும் உந்தி பற
வீடு தறலிலை உந்தீபற  


அதாவது, “செய்த வினைகளின் பலன்கள் வித்துகளாய் (அதாவது வாசனைகளாய்) மாறி ஜீவனைத் தொடர்ந்து அதனை மீண்டும் சம்சாரக் கடலில் வீழ்த்தும்; வீடு பேற்றைத் தராது”

நமது புராணங்களின் படி, இந்த ஜீவன் மறு பிறவி எடுக்கும் முன்பு இடையில் சொர்க்க வாசமோ, நரகவாசமோ நிகழவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இவ்வுலக வாழ்வில் அசாதாரணமான நற்செயல்கள் செய்தவனுக்கு அவற்றின் புண்ணிய பலத்தால் மரணத்துக்குப் பின் இன்பம் அனுபவிக்க  சொர்க்க வாசம் கிடைக்கிறது என்பது நமது நம்பிக்கை. அதே போல மிகக் கொடூரமான தீய செயல்கள் செய்தவனுக்கு நரகத்தில் கொடும் தண்டனை கிடைக்கிறது. அங்கெல்லாம்  ஜீவனுக்கு தூல உடம்பு இல்லை. அனுபவங்களெல்லாம் மனோமயம் மட்டுமே. சொர்க்க நரகங்களில் செயலாற்றலுக்கு வழியில்லை. 

ஆனால் சொர்க்க, நரக வாசங்கள் நிரந்தரம் அல்ல. அப்படி அதீதமாய்ச் செய்த  புண்ணியத்தின் அல்லது பாபத்தின் பலன் அனுபவித்துத் தீர்ந்தபின்,  ஜீவன் தன் சாதாரண புண்ய பாவங்களைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்கவும் மீண்டும் செயல்களில் ஈடுபடவும் கர்ம பூமியான இந்த உலகத்தில்  உடலெடுத்துப் பிறந்தாக வேண்டும் என்பதே நம் மதத்தின் நம்பிக்கை. இந்து மதம் காட்டும் மோட்சம் என்பது சொர்க்க வாசம் அல்ல! 

சில மகாத்மாக்கள், சொர்க்கம் நரகமென்றெல்லாம் தனியே இல்லை; இந்தப் பிறவியிலேயே  மனிதன் அதீதமாக இன்பம் அனுபவித்தால் அது தான் சொர்க்கம், அதீதமாகத் துன்பம் அனுபவித்தால் அது தான் நரகம் என்றும் சொல்வதுண்டு.

எப்பேற்பட்ட மகா பாவியானாலும், இறைவனேயே நிந்திப்பவனாய் இருந்தாலும் கூட, அவனும்  தன் கர்ம பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தன்  ஆத்ம நிலையை உணர்ந்து,  மோட்சம் அடைய வேண்டும்  என்பதே இறைவனின் நோக்கமும் பரம காருண்யமும் ஆகும்.  சத் கர்மத்தின் மூலமே தன்னை ஒருவன் மேலான கதிக்கு உயர்த்திக்கொள்ளமுடியும். அதற்கு தெய்வ நம்பிக்கையும் தார்மீக ஒழுக்கமும் மிகவும் சகாயம் செய்யும். 

ஒருவன் இறைவனை மறுத்தான், நிந்தித்தான் என்பதற்காகவே இறைவன் அவனை நரகத்தில் இட்டு தண்டிப்பார் என்று (ஆபிரகமிய மதங்களில் சொல்வது போல) சனாதன மதத்தில் கிடையாது. ஒரு இறை மறுப்பாளன் தான் செய்யும் தீய கர்மாக்களுக்கு (உதாரணமாக இறை நம்பிக்கை உள்ளவர்களை  புண்படுத்துதல், அவமானப் படுத்தி வேதனைப் படுத்துதல், கொடுமைப் படுத்துதல் போன்றவைகள் உட்பட்ட கர்மாக்களுக்கு) உரிய கர்ம பலனை அனுபவித்துத் தீர்ப்பான். அவ்வளவே. அவனும் தன்னைக் கடைத்தேற்றிக்கொள்ள வழியுண்டு.

இனி அடுத்த கேள்வி, மனிதன் தனக்குள்ள சுயேச்சையைக் கொண்டு கர்மாவை மாற்றிவிட முடியாதா? 

மனிதனுக்கு கர்ம சுதந்திரம் உண்டு, ஆனால் போக சுதந்திரம் கிடையாது என்பது தான் இதற்கான பதில். 

அதாவது ஒரு செயலை செய்வதற்கும் செய்யாமல் விடுவதற்கும் ஒருவனுக்கு சுதந்திரம் இருக்கிறது.  ஆனால் ஒரு கர்மாவின் பலனை தன் விருப்பம் போல் அனுபவிக்கவோ அனுபவிக்காது தப்புவதற்கோ அவனுக்கு சுதந்திரம் கிடையாது.

உதாரணமாக நல்லவன் ஒருவனுக்கு, தனக்கும் சமுதாயத்துக்கும் கேடு விளைவிக்கும் ஒரு சமூகவிரோதியைக் கொல்லவேண்டுமென்று மனதில் வெறி வருகிறது. அப்படிக்  கொலை செய்துவிடவோ, அல்லது தன் கோபத்திக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு  விலகிப் போய்விடுவதோ ஆகிய கர்ம  சுதந்திரம் அவனுக்கு இருக்கிறது.

ஆனால் கொலை செய்த பிறகு, அதன் விளைவாய் விசாரணை நடை பெறும் போது,  “அந்தக் கெட்டவனுக்கு உண்டான சரியான தண்டனையைத் தர  இறைவன் என்னைத் தன் கருவியாக உபயோகித்துக் கொண்டார்;  அவனைக் கொன்றதன் மூலம் நான் சமுதாயத்துக்கு நன்மையே செய்துள்ளேன். ஆகவே எனக்கு தண்டனை தரக்கூடாது” என வாதிடமுடியாது! 

கர்ம பலனைத் தருபவர் இறைவன் மட்டுமே. மனிதன் தன் சொந்தத் தீர்மானத்தில் கடவுளின் ஏஜெண்டாக தன்னை நியமித்துக்கொள்ள முடியாது!   

தீர்ப்பு வரும் சமயத்தில் அவன் “ஐயா, அப்படி தண்டித்துத் தான் ஆகவேண்டும் என்றால் எனக்கு 4 வருட கடுங்காவல் தண்டனையே போதும்” என்று  தேர்ந்தெடுக்க முடியாது! மரண தண்டனை என்று தீர்ப்பு வந்ததும்  “என் மரண தண்டனையை நான் ஒரு 10 வருடம் கழித்து அனுபவித்துக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்ல முடியாது!

இங்கே அம்மா கூறும் ஒரு குட்டிக்கதை நினைவுக்கு வருகிறது. 

மிகவும் புகழ் பெற்ற ஜோசியர் ஒருவர் ஒரு ராஜாவின் அரண்மனைக்கு விஜயம் செய்தார். எல்லாரையும் போலவே ராஜாவுக்கும் தம் எதிர்காலம் பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆசை. ராஜாவின் ஜாதகத்தை வாங்கிக் கூர்ந்து பார்த்த ஜோசியரின் முகம் இருண்டது. அவர் நடுங்கும் குரலில், “மகாராஜா, என்னை மன்னிக்க வேண்டும். இன்று மாலை நேரம் முடிவதற்குள் உங்கள் உயிர் பிரிந்துவிடும்; உங்கள் உயிரைப் பறிக்க எம தூதன் இங்கே வந்து விடுவான்” என்றார். 

ராஜாவுக்கு தாங்க முடியாத அதிர்ச்சி. மந்திரிகளைக் கூட்டி இந்த கண்டத்திலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று ஆலோசனை கேட்டார். மூத்த மந்திரி சொன்னார்: “மகாராஜா, உங்களைக் கூட்டிச் செல்ல யமதூதன் வரும்போது நீங்கள் இங்கே இல்லாமல் தப்பிவிடலாமே? மாலை வர இன்னும் 6 மணி நேரம் இருக்கிறது. நீங்கள் விரைந்து பயணிக்கும் ஒரு குதிரையில் ஏறி இங்கிருந்து எத்தனை தொலைவு போக முடியுமோ அத்தனை தொலைவு போய்விட்டால் நீங்கள் தப்பிவிடலாமே?” என்றார். ராஜாவுக்கும் அது சரி என்று பட்டது.

ஒரு உயர் ஜாதிக் குதிரையில் உடனே ஏறிப் புறப்பட்டார். அதிவேகம் பயணித்தார். நாட்டின் எல்லை வந்துவிட்டது. அந்திச் சூரியன் மேற்கே மறைந்து கொண்டிருந்தது. ராஜா ஒரு மரத்தடியில் குதிரையை நிறுத்தினார். களைத்திருந்த குதிரைக்கு தண்ணீர்காட்டி, அவரும் மரத்தடியில் ஓய்வு எடுத்தார். ‘தப்பித்துவிட்டோம் என்று ஒரு நிம்மதி வந்தது. சோர்வில் கண் மூடியது..

ஏதோ ஒலி கேட்டு ராஜா திடுக்கிட்டு விழித்தார்! இருள் கவியும் நேரம். மரத்தின் உச்சியிலிருந்து ஒரு கரிய உருவம் குதித்தது. “என்னடா, இரவு தொடங்கும் நேரமாகிவிட்டதே, இன்னும் உம்மை இங்கு காணோமே என்று இத்தனை நேரம் இங்கேயே காத்துக் கொண்டிருந்தேன்; சரி சரி,  கிளம்பும்” என்றான் அந்த யம தூதன்!

           கர்ம சுதந்திரம், போக சுதந்திரம் பற்றி அம்மா கூறும் ஒரு கருத்தை இங்கே கவனிப்பது அவசியம்.

நம் கண் முன்னே சிலர் துன்பங்களால் வாடுவதைக் காணும்போது  நாம், “அவர்கள் இறைவன் இச்சைப்படி தங்களது  பிராரப்த கர்மாவை அனுபவிக்கிறார்கள். அதிலிருந்து அவர்கள் விடுபட முடியுமா என்ன? அனுபவித்துத் தானே தீர்க்கவேண்டும்?” என்று நாம் ஒதுங்கிப் போவது சரியா?

சரியில்லை என்கிறார் அம்மா. கர்மம் வேறு தர்மம் வேறு. அவன் கஷ்டம்படுவது அவனது கர்மம் என்றால் அவனுக்கு உதவுவது நமது தர்மம் ஆகவேண்டும். அவனுக்கு உதவும் செயலைச் செய்யக்கூடிய  கர்ம சுதந்திரம் நமக்கு இருக்கிறதல்லவா?  ஆகவே,  தார்மீக உணர்வோடு நாம் அவனுக்கு உதவுவதால், நாம் தான்  பலன் பெருகிறோம் என்கிறார் அம்மா. 

 மறு பிறவி உண்டு என்பதே ஒரு ஊகம் தானே அதற்கு என்ன ஆதாரம்? ஆபிரகாமிய மதங்கள் மறுபிறவி பற்றிப் பேசவே இல்லையே? என்பது அடுத்த கேள்வி.

மறுபிறவிக் கோட்பாடு  மிக மிக அறிவுப் பூர்வமான ஒன்று. நமது சகோதர மதங்களான பௌத்தம், சமணத்திலும் கர்மா, மறுபிறவி கொள்கை உண்டு.

இந்தக் கர்மா கொள்கையல்லாது பல உலகியல் அனுபவங்களை ஏன் எப்படி என்று திருப்திகரமாக விளக்க வழியொன்றும் இல்லை என்பது ஓர் நிதரிசனமான உண்மை!

ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம்.

ஒரு தாய்க்கு மூன்று பிள்ளைகள். அதில் ஒரு குழந்தை 2/3 வயதிலேயே கர்னாடக இசை ராகங்களை அடையாளம் காண்கிறது; 5 வயதில் பாடுகிறது; 7 வயதில் திறமையாய் புல்லாங்குழல் வாசிக்கிறது. பள்ளிப் படிப்பிலும் படு புத்திசாலியாக இருக்கிறது.

அதே தாயின் மற்றொரு குழந்தை மந்த புத்தியுடன் இருக்கிறது;   சங்கீதம் சுட்டுப்போட்டாலும் வராது.

மற்றொரு குழந்தையோ சதா நோய்வாய்ப் படுகிறது; மற்ற இரு பிள்ளைகளும் ஆரோக்கியமாகவும், சந்தோஷமாகவும் வளைய வருகையில், இப்பிள்ளை மட்டும் நோய், துன்பம், எப்போதும் அழுகை என்று வளர்கிறது.

ஒரே தாய் பெற்ற மூன்று பிள்ளைகளுக்குள் ஏன் இத்தனை வித்தியாசம் என்று என்று கேட்டால் நீங்கள் என்ன பதில் சொல்வீர்கள்?

கர்னாடக இசையை பல ஆண்டுகள் ஒரு குருவின் கீழிருந்து படித்து சாதகம் செய்தாலுமே ஒரு சிறந்த பாடகனாய் வருவது எத்தனை சிரமம் என்பது பலரும் அறிந்ததே. அவ்வளவு கஷ்டமான ஒரு நுண் கலையின் ஞானம் ஒரு 5 வயதுக் குழந்தை எப்படி அனாயாசமாக வந்தது? இதற்கு என்ன விளக்கம் அளிப்பீர்கள்?  அந்த  இசை ஞானம்  முற்பிறவிகளிலிருந்தே வந்திருக்க வேண்டும் என்கிற கருத்துக்கு வந்து சேர வேண்டியிருக்கிறதல்லவா?

 மூன்றாவது குழந்தை மட்டும் ஏன் சதா நோயில் விழுந்து துன்புற வேண்டும்? இப்படித் துன்பத்தில் அல்லாடுவதற்காக அந்தக் குழந்தைப் பருவத்தில் என்ன கெட்ட செயலைச் செய்திருக்க முடியும்?

ஆக, அது அனுபவிக்கும் இன்ப துன்பங்களுக்கு பூர்வ ஜன்ம கர்ம பலன்களே காரணமாயிருக்க வேண்டும் என்கிற முடிவிற்கு வரவேண்டியிருக்கிறதல்லவா?

ஒரு புதிய பிறவி எடுக்கையில் முந்தைய பிறவியின் ஞாபகங்கள் யாருக்கும் இருப்பதில்லை. சூட்சுமமான முன் பிறவி வாசனைகளை மட்டுமே சுமந்து வருகிறோம். ஆனாலும் வெகு அபூர்வமாக சில குழந்தைகள் தங்கள் பூர்வ ஜென்ம நினைவுகளை தாங்கி வரும் அதிசயங்களும் உலகில் நடக்கின்றன!

“நான் முன்பு இன்ன பெயர் உடையவனாக இருந்தேன்; என் தந்தை தாயாரின் பெயர் இது, இது; ; நான் இன்ன ஊரில் வாழ்ந்து வந்தேன்” என்றெல்லாம் சொல்லும் நிகழ்வுகள் உண்டு.

இவை நம் நாட்டில் மட்டுமல்ல; இந்துமதம் சாராத வெளி நாடுகளிலும் நிகழ்ந்ததுண்டு.

அத்தகைய பல நூற்றுக்கணக்கான நிகழ்வுகளிலிருந்து வடிக்கட்டி 20 நிகழ்வுகளை ஆதாரப் பூர்வமாகவும் அறிவியல் பூர்வமாகவும் அலசி ஆராய்ந்த ஓர் விஞ்ஞானி உண்டு. அவர் பெயர் இயான் ஸ்டீவன்ஸன். அவர் 1974 இல் எழுதி விர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்ட புத்தகமான Twenty Cases Suggestive of Reincarnation (மறுபிறவி பற்றிய 20 நிஜ சம்பவங்கள்) மிகவும் பிரபலமானது.

பொய், புரட்டு, கற்பனை, உள்நோக்கம் ஏதும் இல்லாத நிகழ்வுகளா இவை என்பதை மிக வலிவாக அலசி ஆதாரங்களை உறுதி செய்து வடிக்கட்டிய பின்பே ஸ்டீவன்ஸன் தம் ஆராய்ச்சி முடிவுகளை இப்புத்தகத்தின் மூலம் வெளியிட்டார். “இந்த நிகழ்வுகளுக்கான மிகவும் சிறப்பான விளக்கம், ‘மறுபிறவி உண்டு’ என்பது தான்” எனத் தன் முடிவைச்  சொல்கிறார் அவர்.//

இனி அடுத்த கேள்வி, பிராரப்தத்தால் வரும் கஷ்ட நஷ்டங்களை நாம் சரியான விதத்தில் எதிர்கொள்வது எப்படி? 

பிராரப்த கர்மா மூன்று விதங்களில் செயல்படும் என்று அம்மா சொல்கிறார்:

உடம்புக்கு வரும் சில நோய்கள், சிறிது காலம் உடலைப் படுத்தினாலும் பின்  மருந்து மாத்திரைகளிலேயே குணமாகிவிடும். அது போல சில பிராரப்தங்கள் சிறிது கஷ்டம் தந்து விட்டு நீங்கிவிடும்.

சில நோய்க்கு அறுவை சிகிச்சை தேவைப்படும். அதனால்  கூடுதல் துன்பத்துக்குள்ளானாலும், அதை செய்து விட்டால் நோய் குணமாகிவிடும். அவ்வாறே சில பிராரப்த கர்மங்கள், தான தர்மங்கள் சத் கர்மங்கள், ஈசுவர ஆராதனை இவற்றின் மூலம் மட்டுப்பட்டு பின் நீங்கிவிடும்.

 சில தீவிர நோய்களுக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்தாலும் பயன் இருக்காது. நோய் மீண்டும் மீண்டும் பீடிக்கும். அது போல சில கடினமான பிராரப்தங்களை துன்பம் மிக அனுபவித்தே தீர்க்க வேண்டிவரும். வேறு வழியில்லை என்கிறார் அம்மா.

இந்த ஜன்மத்தில் நாம் அனுபவிக்கும் துன்பங்களுக்குப் பெரும்பாலும் பிராரப்தமே காரணம் என்றாலும், இப்போது நாம் செய்யும் சத்காரியங்களின் பலன் பிராரப்தத்தின் தாக்கத்தைக் குறைக்க உதவும் என்கிறார் அம்மா.

 ஒரு பாத்திரத்தில் உள்ள உப்பு நீரில் தொடர்ந்து நல்ல நீரைக் கலந்துகொண்டே இருந்தால், பாத்திரத்திலுள்ள நீரின் உப்புத் தன்மை குறைந்து கொண்டே வருமல்லவா? அதைப் போல என்பது அம்மா தரும் உதாரணம்.

பிராரப்தத்தை சமாளிக்க மிக அனுகூலமான வழி இறைவனிடம் சரணாகதி செய்யும் பக்தி யோகம் தான். எந்த இறைவனின் இச்சைப் படி பிராரப்த கர்ம பலன்கள் செயலாற்றுகின்றனவோ அவனையே சரணடைந்து அவன் அருளுக்குப் பாத்திரமாவதற்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அவற்றை செய்வதே சரியான வழி.

ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள கர்மாக்கள் செய்துகொண்டே இருக்கும் வரை மனிதன் பிறவிச் சக்கரத்தில் உழன்று கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். பற்று விடாதவரை பிறவியும் விடாது. 

ஆகவே, பலன்களில்  பற்றை விட்டு, கர்மங்களை இறைவனின் ஒரு கருவியாக நாம் செய்தால் கர்மங்கள் நம்மை பந்திக்க மாட்டா. இதுதான் பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணர் அருளும் கர்ம யோக வழி.

இறை நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் கூட விவேக வைராக்கியத்தின் மூலமே ஒரு  கர்மயோகி, பிராரப்தத்தை  வெற்றிகரமாக எதிர்கொள்ள முடியும்.  அது ஞானமார்க்க வழி.

இதற்கான வழியை இரு முக்கியமான திருக்குறள்களில் தெய்வப்புலவர்  திருவள்ளுவர் 2000 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காட்டித் தந்திருக்கிறார்:

இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன் (குறள்  628)

இதன் பொருள் : ‘இன்பம் எங்கே, எங்கே’ என்று ஆலாய்ப் பறந்து அதைத் துய்க்கும் நாட்டத்தில் அலையாது எவன் இருக்கிறானோ அவன் துன்பத்திலேயே தீவிர துன்பத்தில் சிக்கி அல்லல் உறவும் மாட்டான்.

இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான்
துன்பம் உறுதல் இலன் (குறள் 629)

இதன் பொருள்: எவன் இன்பத்தை நாடாமல், ‘துன்பம் இயற்கையே’ என்று ஏற்றுக்கொள்கிறானோ அவன் துன்பத்தில் சிக்க மாட்டான்.

இவை எல்லாவற்றிலும் மேலானதும், இவற்றை உள்ளடக்கியதுமான   ஒரு “விரைவுப் பாதை” — “எக்ஸ்பிரஸ் ஹைவே” உண்டு!

அது ஒரு அவதார புருஷரை, இறைவனைக் கண்டுணர்ந்த மகாத்மாவை, ஒரு ஆத்ம ஞானியை, ஒரு மெய்யான சத்குருவை நாடி அவரிடம் சரணாகதி செய்தல்!

அப்பேற்பட்ட ஒரு மகாத்மா, தன் அளப்பெரும் கருணையினால், தமது சரணாகதர்களின் மோசமான பிராரப்தங்களில் இடைபட்டு, அவற்றைக் குறைக்கவோ, மடை மாற்றித் தரவோ சக்தி படைத்தவர். அத்தகைய நிகழ்வுகள் எந்த ஒரு அறிவுப் பூர்வமான விளக்கத்துக்கும் கட்டுப்படாது. மகாத்மாக்கள், தம் அளப்பிலாக் கருணையினால் தம்மையே பூரணமாய் நம்பியிருக்கும் பக்தர்களின் நோய் நொடிகளைக் கூட தாமே ஏற்றுக்கொண்டு, அந்தத் துன்பத்தைத் தான் அனுபவித்து பக்தர்களை ரட்சித்த நிகழ்வுகள் உண்டு. மருத்துவர் கருத்துப் படி பிள்ளைப்பேறு சாத்தியமில்லாதவர்களுக்குக் கூட அந்த பாக்கியத்தை அருள்வது, மருத்துவர்கள் கைவிட்ட நோயாளிகளைப் பிழைக்க வைப்பது, மிகக் கொடிய விபத்துகளிலிருந்து மயிரிழையில் காப்பாற்றுவது, தீராத நோய்களைத் தீர்த்துவைப்பது, மலை போல் வந்த உலகியல் பிரச்சனைகளைப் பனி போன்று நீக்கித்தருவது என்று பல்வேறு  விதங்களில் மகாத்மாக்கள் தம் அருளைப் பொழிந்து பக்தர்களின் தெய்வ நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துவார்கள்.

அப்படி பொழியும் அருள் மூலமேயே அந்த பக்தர்களின் உலகியல் பற்றுகளைக் குறைத்து, மனதில் தீவிர விவேக வைராக்கியம் வர வழிவகுப்பார்கள். மனதை விரைவில் உலகியலிலிருந்து ஆன்மீகத்தை நோக்கித் திரும்பச் செய்வார்கள்.

காலம் காலமாக மகாத்மாக்களையும் அவதார புருஷர்களையும் ஞானிகளையும் ஈன்றுள்ள நம் பாரத தேசத்தில் அவர்கள் வருகை தரும்போதெல்லாம் அவர்களை அண்டி அடிபணிந்த /அடிபணிந்து வாழும்  எண்ணற்ற பக்தர்களுக்கு இத்தகைய பிரத்யட்ச அனுபவங்கள் தாராளம் உண்டு.  இறை நம்பிக்கை இல்லாதவர்களும், கோவில் சார்ந்த தெய்வ நம்பிக்கை இருந்தாலும், சத்குருமார்களையும், மகாத்மாக்களையும் நம்பி ஏற்காதவர்களும் மேற்சொன்னவற்றை எளிதில் நம்பவும் மாட்டார்கள், ஏற்கவும் மாட்டார்கள்! ஆனால் அனுபவப் பட்டவர்களுக்குத் தெரியும் அவையெல்லாம் எத்தனை நிதரிசனமான உண்மைகள் என்று.

ஒருவிதத்தில் பார்த்தால் பிராப்தப்படி வரும் இப்படிப்பட்ட துன்பங்கள் கூட இறைவனின் அனுக்கிரகமே என்கிறார் அம்மா. துன்பத்தில் துவளும்போது இதுவரை கடவுளையே நினைக்காதவன் கூட அவரைப் பிரார்த்திக்கிறான், தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள  முயல்கிறான் அல்லவா?

மனிதனாய்ப் பிறந்த ஒருவன் பின் ஜன்மங்களில் மிருகமாய்ப் பிறக்க வாய்ப்புண்டா என்பது அடுத்த கேள்வி.

அபூர்வமாகக் கிடைத்த மனிதப் பிறவியை ஒருவன் சத் கர்மங்கள் செய்வதன் மூலம் மேலான கதிக்குப் போக உயர்த்திக் கொள்ளாது  பந்த பாசங்களில் உழன்று கொண்டும், கீழான, மிருகத்தனமான  செயல்களிலும் ஈடுபட்டால்  மீண்டும் மிருகமாகப் பிறக்க வாய்ப்பு உண்டு.

தன் பிள்ளை குட்டிகள், சொத்துபத்துகள் மீது அதீதப் பற்று வைத்து மரிக்கும் ஒருவன் தன் சந்ததியர் வீட்டில் வளர்ப்பு நாயாய் பிறந்து வருவான் என்று அம்மா சொல்வதுண்டே!

மனிதப் பிறவியின் ஆசைகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, ஆனாலும் சற்றே மீதமிருக்கும் கர்மாக்களைத்  தீர்த்துக் கொள்ளவும், ஒரு மகாத்மாவுடன் வாழும் இன்பத்தைத் துய்க்கவும் சிலர் வலிந்து மிருகப் பிறவி ஏற்று வருவதும் உண்டு.

ரமணாசிரமத்தில் வளர்ந்து பல கன்று களை ஈன்று தாராளமாய் பால் தந்த லட்சுமி எனும் பசு, ரமணர்  மீது அதீதப் பிரேமை கொண்டிருந்ததும்  ரமணரின் பிரியத்துக்குப் பெரிதும் பாத்திரமானதும் ரமண சரிதம் படித்தவர்கள் அறிந்த ஓர் கதை. பகவான் ரமணர் அந்தப் பசுவுக்கு அப்பிறவியிலேயே மோட்சம் அருளினார். அந்தப் பசு லட்சுமியின் சமாதி, ரமணாஸ்ரமத்தில் இன்றும் இருக்கிறது.

* * * *

‘அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறத்தலறிது’ என்பது மகாத்மாக்களின் கூற்று.  இந்தக் கர்மா மற்றும் மறுபிறவிக் கொள்கையைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்வதன் மூலம் ஒருவன் கிடைத்தற்கரிய் இந்தப் பிறவியை சத் கர்மங்கள் செய்து தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளவும், மகாத்மாக்களைச் சரணடைந்து பிறவிப் பிணியைத் தீர்த்துக்கொள்ளவும் முயல்வதே சரி.

அதற்கு,  இறையருளுக்கும் குருவருளுக்கும் பிராப்தர் ஆவோமாக.


Humorous stories from Amma – Part 8 ( 6 more stories)

There is no dearth of fun and frolic in the company of a Mahatma like Amma. Amma narrates several humorous and funny stories that carry spiritual wisdom. Here are  more such little stories:

(If you have not read the previous 15 stories in this series, please click here —> Part 7 (Humorous stories from Amma)

1. Who taught her?!

Once a newly married couple came to live in a housing complex. The wife woke up in the morning was looking through the glass window of her apartment at the lawn in the opposite apartment. Several washed clothes were hanging there for drying.  She said to her husband, “Oh! The washed clothes are still dirty. It looks like the woman there does not know how to wash clothes clean!”

The husband did not make any comment.

Then it became almost regular for the wife to make the same comment every morning. “I wish someone teaches her how to wash clothes properly” she would add. Her husband did not open his mouth.

A few weeks went by. One day the wife spoke to her husband with a voice full of surprise.  “Hey! It looks our neighbor has, at last, learned how to wash clothes clean! Today, all the dresses hanging there are clean and bright! I wonder who taught her the right way!’

The husband said in a cool voice: “This morning I got up early and washed all the glass panes of our windows clean!”

[Amma: “This is what is happening in our lives too. If we have to see goodness in others, our hearts must become pure first. Our ego, pride, envy, crookedness, hatred, etc. cause our vision to be tainted. Because of it, we are not able to accept and digest others’ actions and behavior and behave friendly with them.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

2. Escape from death?

Once there lived a sculptor who was very much afraid of death.  How to escape death? This question was always nagging his mind.  He used to think of so many ways and finally felt there was one good idea which he could try.

He made 12 statues looking exactly like him in all respects.  They were so lifelike. His idea was that when the messenger of death comes in search of him, he could pose like one among the statues and the messenger would get confused and perhaps leave empty-handed!

The time of his death indeed arrived. The sculptor saw the arrival of the messenger of death. He immediately joined the group of 12 statues and stood there holding his breath, avoiding all movements.  The messenger of death too got confused to see 13 statues looking exactly alike!

After thinking for a while, he said aloud, “All these statues are really well crafted and look alike. The sculptor is indeed extremely talented. But unfortunately he has made one fault in all of them”.

The ego of the sculptor got offended on hearing this. He forgot his precarious state and asked loudly, “What fault? what fault? How dare you find fault in my work? Tell me where is the fault”.

“Here it is!” so saying the messenger caught hold of the sculptor and dragged him along to the nether world!

[Amma: “When the ego rises saying “I am the doer”, then all woes come. The idea that ‘I am the doer’ is the one that causes bondage.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

3. Greedy Cheater?

There was a bakery in a village. The bakery owner used buy butter regularly from a farmer who owned cows. The farmer was a guileless, good person.

The baker was getting disturbed about a thing. He was suspecting that the farmer was not really giving the right weight of butter that he regularly ordered on a daily basis.  Is the farmer cheating him by giving less?

He started measuring the weight of the butter with the weighing stone that he possessed. It was amply clear that the butter was short in weight. He got convinced that he had been getting cheated;  he made a complaint to the village headman about it.

The village chief called the farmer for an inquiry. He explained the complaint and said to the farmer, “You go and bring your weighing stone immediately. We would like to check it for correctness”.

The farmer fumbled for a while and then said, “Sorry sir, I really don’t have any weighing stone, but I assure you  I am not a cheat”.

“How do you say so? How do you weigh and supply the butter without a weighing stone?”

The farmer said, “Sir, I regularly buy bread from the same bakery. I use that bread as the measuring weight to measure the weight of the butter I supply. So, I am not faulty; if the butter is underweight, then it means the bread I have been buying is underweight! ”

[Amma: “Don’t wait for others to reform themselves before we change. We should reform ourselves first.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

4. Lucky day?

Once a man got up early in the morning.   He felt very refreshed after a good night’s sleep and his mood was upbeat.   He had positive thoughts brimming inside him that morning.

As looked at the clock, he noticed that it was showing the time as 9. The clock had stopped working the previous night. The man came to the balcony. It was refreshingly chill. He checked the temperature and it showed 9 degrees Centigrade.

After brushing, he picked up the newspaper. It showed the date was 9.

“Curious!” he thought to himself.

After reading his newspaper, he went to the kitchen to fix his breakfast. Opening the breadbin, he found exactly nine slices left. After breakfast,  the local temple committee members came to meet him, to seek donation from him. Interestingly, there were exactly nine men in the group.

His mind started working at a furious pace. “Something is imminent! I am soon going to be very lucky in something!” He was so excited that he could neither sit nor stand. He picked up the newspaper again, and his eyes fell on the horse-racing page. “What a wonder!” he exclaimed. “The name of the 9th horse in the 9th race today is ‘Niner’. This is precisely the pointer. My success is guaranteed.”

The man didn’t hesitate. He rushed to the bank, withdrew all the savings he had there, and went to the racecourse with that money. He betted the entire amount on horse ‘Niner’. The race began. The man sat daydreaming, counting his winnings. At last, the results were announced. The horse “Niner,” the ninth horse, in the 9th race, had cleared the finishing line—in ninth place!

[ Amma: “The decisions of the Supreme come to us as hints from Nature. We should have proper awareness of dharma and justice to see them and understand them properly. Otherwise, our fate may be similar to that of the man in the story.”]

(From Amma’s New year satsang 2021)

5.  Outside or inside – Be careful!

This is a story related to the Lockdown period during the Corona Virus threat.

The husband was confined to the house; his wife was serving him food.

The husband said, “Is this how you used to cook in the past?  Earlier, your preparations would taste nice and contain nice flavor; my tongue used to water as the smell of your cooking comes through the air from the kitchen; nowadays, your cooking is tasteless and flavorless.  Why is it getting worse day by day?”

The wife did not utter a word. She continued to serve food. Day after day, this complaint from the husband became a routine.

Suddenly on one such day, an Ambulance came to his house.  A couple of policemen too arrived at the gate. They called the man out.  As the husband came out of the house,  few persons wearing full protective gear caught hold of him and dragged him into the Ambulance. Within no time they drove the Ambulance to a Corona Special ward in the local hospital.

“What happened? Why are you doing this to me?” shouted the husband.

The Ambulance staff said, “We received a phone call from your wife saying that she suspects symptoms of Corona infection in you as you complained to her that you have no sense of smell or taste of late. That’s why we have brought you here for treatment.”

[ Amma: “Nowadays such things happen in a husband and wife relationship! If people confine themselves to their houses fearing external threats, they end up facing internal threats like this!”]

6.  The artistic tailor!

A man went to a leading tailor who was very famous for creating new trends in the market. He gave the cloth piece to the tailor; the tailor took all the measurements and informed the man to come after a week for collecting the shirt.

A week passed and the man went to the tailor. The shirt was ready. After wearing the shirt, the man found that the left arm was longer and the right arm was much shorter. When the man complained about it, the tailor responded saying “This is the new fashion. You are unfortunately unaware of the new trends, my dear man. All you have to do is lift up your right shoulder and match the length; that’s all ”.  The man agreed and wore the shirt.

Then he found one strange thing! There was a huge ball of cloth on the back of the shirt below the neck. He thought that the tailor by mistake has stitched it along with the shirt. He again enquired tailor about it. The tailor replied impatiently, “ I already told you that I am a creative artist and this is my new creation. It’s a masterpiece. You just have to bend a little and walk, my dear!”

The man was elated. He thought that it was indeed his fortune that he was able to wear such a fine dress created by an artist. He put on the shirt and walked in style with a hunched back and a raised hand. He looked around to see if anyone was noticing him and his new style. Yes, in fact, a passer-by did notice it immediately and remarked “I know who has stitched this shirt for you. Only an expert like him could have done such a perfect work!”

The man was even more happy when he heard the compliments. Wow, he did not know that the tailor was so famous. He asked, “Sir, how do you know that this was done by that expert?”

The passerby said,  “It is so obvious,  we have only one tailor in this town who is a specialist in stitching clothes for physically handicapped people!”

[ Amma: “In this story, the man got carried away by the fame and the claims of the artistically inclined tailor, and gave more importance to the outfit than his own body.  Because of it, he became a loser. In the same way, we give too much importance to the whims of our mind and forget our real Self. That’s how our downfall happens. We tend to obey what the mind says.  Mind is like an expert salesman. Salesmen tend to lure us with their loud sales pitches, and we buckle. The mind will say, “yes, yes, let’s buy”. This is the nature of the mind. That’s how we become slaves to our minds.  The mind should be turned inward. The guru is one who shows us the substratum of the mind, which is Atman.”]

(From Amma’s Gurupurnima Satsang dt 23/7/2021)

Amma’s stories on Nature of the human mind – Part 3 (2 more stories)

1. Sold dead cheap?

[Amma: “Be in a family or in a society, people always seem to have a business mindset. Even our relationship with God too has turned to be so. When it comes to God or Guru, what is most essential is total surrender.  But we have become calculative with them too; how to profit out of them seems to be thinking”.]

Once a very rich man was travelling in a ship. Suddenly the weather turned hostile. A powerful thunderstorm struck the ship. The Captain of the ship announced that the ship cannot be saved from sinking and asked all the people in the ship have to do whatever they could to save themselves if possible. Everyone in the ship panicked. The rich man too started praying God frantically like everyone else in the ship. He prayed to God: “Oh my lord. please save me from this calamity. I promise you that I will sell my 5-star hotel and donate 75% of the amount if you save me”.

Very miraculously, the storm subsided quickly and the ship was saved. All the travellers reached the shore safely.  However, the rich man was in a mental turmoil now.  “Oh, if I sell my 5-star hotel, I will easily get a crore of Rupees and it is such a huge amount! Should I really donate 75 lakhs of rupees to God?  Why would He need such a large sum of money from me? What can I do now?” He thought deeply about it and finally got an idea.

He released an advertisement in the newspaper: “5-star hotel on sale. Expected price: one rupee”.

Hordes of people came running to meet him and buy the property. They could not really understand how and why anyone would sell the hotel for one rupee! He told them: “I promise that the hotel is indeed available for sale for one rupee, but to clinch the deal, you must buy my pet dog for 1 crore of rupees”.

He finally sold the star hotel as per his terms and donated seventy five paise to God!

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

2. Falling pride

There was a heap of small stones at a place. A boy who came that side, picked up a stone and threw it at the sky.  As the stone was rising high, it suddenly felt very proud.  “Ah! how great I am now! While all the other stones are lying in ground, I am soaring higher and higher. Soon I will be reaching a level in par with the sun and the moon!”
Looking at the other stones, it shouted, “Why are you all lying there? Come up and high!”.

The other stones said, “What to do? Just a few seconds ago, you too were one among us and lying here. Suddenly luck favored you and now you are flying! Everyone needs a right time; we are not so far fortunate”

But the stone that went up could not remain proud for long. It gradually slowed down, stopped and then started falling back to the earth. Within seconds it fell with a thud on the ground, amid the other stones.  Now the stone said, “Okay guys! You see, the fact is I missed you so much that I could not spend much time up there. So I am glad to be back!’

[Amma: “This is precisely the nature of human mind. Whatever one does, the mind tends to justify it as right; if there is a failure, the mind justifies that failure too. It won’t  accept a fault. “]

(Source: Oliyai Nokki – Tamil – Vol.2)

Amma’s stories on Family and relationships – Part 1 ( 5 stories)

 1.  Searching for?

Once a husband and wife had some bitter quarrel and they stopped talking to each other. None of them wanted to take the first step to bring back normalcy in relationship.

One week passed this way and not even a single word was exchanged between them. Finally, the husband was no longer able to bear with this stress. He thought of an idea.

He started searching for something in the house here and there, pretending as if it was too important a thing that he frantically needed. He looked and searched at every nook and corner of the house, expressing his tension seriously on his face. He bent down and searched under the cot; he opened every drawer in his table and searched. He opened every cupboard and searched. He climbed over the table and searched in the lofts.

Watching all these, the wife could no longer control herself. “What are you searching for?” she asked him.

That was precisely what the husband was eager to hear from his wife! He said, “Your sweet voice!”

When the wife heard such a sweet reply from her husband, she instantly forgot all her anger and complaints against her husband; her face brightened up and she smiled.

[Amma: “If only we could mutually excuse other’s mistakes and bear with them, we are sure to get peace and happiness in our lives.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 2)

2.  Mental block

Once a young woman felt that she could not lift up her right hand. She became extremely concerned. She went to consult a doctor.  The doctor gave medicines and tried different treatment methods and yet she could not use her right hand.  Finally she decided to consult a psychiatrist.

The psychiatrist engaged her in a long conversation. She inquired whether she had some bitter experiences in the past that disturbed her mind very strongly. The woman said:

“Yes. My mother died when I was a small child. My father married a second time. The stepmother started hating me once she had children of her own. She would find fault with me always and shout at me. A few weeks ago, her anger and censures became extremely unbearable to me.  Anger rose in me so strongly that I even felt like hitting her. With lots of effort, I controlled myself; only after that my right hand stopped functioning; I have not spoken a word to her afterwards”.

Listening to it, the psychiatrist said, “Even though you controlled your anger externally.  it has gone into your subconscious mind; such a deep mental disturbance can result in physical ailments. In your case, the same thing has happened and it is that suppressed anger that has caused failure of your right hand.”

Once the cause was identified. the woman understood that she should somehow get rid of her anger and hatred towards her step mother. She tried hard to set right her mindset and gradually she could succeed. Simultaneously, the mobility of her right hand too started returning.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 2)

3.  Need one hour time

Once a father, who was normally very busy in his job, came back from his office. His little daughter was waiting for him at the entrance. She asked him, “Daddy, how much money do you get for one hour of work in your office?” .  The father said, “About 300 rupees per hour”.

The girl asked, “Daddy, will you give me two hundred rupees, please?”

The father thought that she wanted to buy a costly doll. He got angry. “Don’t trouble me like this. I don’t want to hear any more word from you”. He rushed into the house. His daughter was shocked at her father’s sudden outrage. With tear filled eyes, she went into her bed room and shut the doors.

After some time, the father felt bad about his behavior. He thought he should have been more patient; he should have spoken at least a few kind words to her. He went to his daughters room and asked “Have you slept, my daughter?”.

“No papa; I am still awake.” she said.

He went and sat  in her bed and said, “Did you feel hurt when I shouted at you earlier? I am sorry about it. Here, take this two hundred rupees. May I know what you intend to buy with this money?”

His daughter’s face brightened up instantly. She lifted her pillow and from there, picked up a hundred rupee note.  Putting this money too together she extended it  to her father and said, “Daddy,  now you have three hundred rupees.  Will you please spend one hour with me?”

[Amma: “Amid all the business and running around, do look at the world around you. Share a little time, friendliness, a patient listening and joy with your family members, friends and colleagues. Live in the present. Enjoy your living. “]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

4. Untrustworthy sons

Once a father had four sons. As the father god old, the sons wanted the family properties to be partitioned and given to them. Each one of them had a desire to construct a house of his own and hence they pressurized their father to yield to partition.

“We are here to take care of you during your old age; Don’t worry; We will take turns and take excellent care of you; you can stay with each of our families three months in a year; we will provide all the comforts you need” they promised.

When all the sons talked so in unison, the father felt very happy. He partitioned his properties equally amid his four children. One son got his house and garden. Other sons got equal share of his lands. The sons constructed their own houses in the lands they got.

At first the father stayed with his eldest son. He was taken care of very well initially. But, as days passed, he could feel negligence gradually. As days progressed further, the father could palpably see his son and daughter-in-law showing faces to him. With lots of patience he managed to pull along for about a month there. Before they would tell him to move to the next son’s house, he decided to move on his own.

He was welcomed pleasantly at the second son’s house. But he could hardly pull along for 15 days there. Unable to tolerate the negligence, he shifted to the third son’s house.

He could manage to stay only for 10 days there. Then he shifted hastily to his youngest son’s house. Hardly within 5 days of his stay there, he felt it obvious that unless he moved out, he was most likely to be chucked out of the house. He left their house totally dejected.

Thus the hopes of the father who distributed all his properties to his son believing that his sons would take care of him well got totally belied. It was simply a false hope. Within a span of just two months the planned arrangement of staying with the sons lifelong came to an end.

[Amma: “Children, this is the nature of people that we must all comprehend. People rear cows only for its milk. When the cows no longer give milk, we won’t hesitate to sell them to the butcher. If we do our karma expecting that someone would take care of us, we will only end up in suffering. It is indeed the duty of parents to take care of their children during their young age. That duty must be done happily without any expectations in return. Once the right time comes, our mind must be turned towards spirituality. Not expecting anything from the children, we must proceed firmly in the path of spiritual fulfilment. We should never get struck in attachments like “my son”, “my grandchildren” and so on.”]

(Source: Oliyai Nokki-Tamil – Vol 1)

5. Oh for the old purse

Once an old man was getting down from a train and he fell down in the platform.  Many youngsters came running to help him to get up and steady himself. The old man checked his pocket and said, “Oh, my purse, my purse! Where is it?”

The youngsters looked around for it. Once the train moved, the located the little purse on the track, picked it up and gave it to the old man. The old man hurriedly searched the purse as others watched him. He put it back with content into his pocked. An youngster, watching this asked him, “Grandpa, you don’t seem to have any money in that purse; then why were you so excited about losing it?”

The old man said, “There is a long story behind it. I will tell you.  This purse was gifted to me by my father when I passed my 10th class. It contained a nice picture of our God inside. Let me show it to you…” The old man showed the a small picture of Lord which was faded and wrinkled. He continued:

“At that age, I loved my parents the dearest. I removed the picture of God and kept my parents’ photo in the purse.  When I went to college, I fell in love with the girl. I removed my parents photo and kept this girls photo there.  She got married to someone and a few years later, I too got married. I kept my wife’s photo in the purse. Later, we had a boy child whom I adored more than anyone else. I removed my wife’s photo and kept my child’s photo there.

“My wife passed away, and my son became the centre of my life. As he grew up, I kept his youthful photo in my purse. He got married. Over a period of time, he and his wife wanted to build a palatial house for them and nudged me to bequeath my properties to him. He promised to take care of me throughout my life. He sold my properties and built his dream house. I too shifted there. Over a period of time, my son and daughter-in-law started neglecting me and I could understand that I was no longer needed in their life.  I had no option but to shift to an old-age home.  At that time, I understood that whomsoever I love can never be relied on; I understood only God is our permanent solace and companion. I removed my son’s photo and put back our lord’s photo back in the purse. I keep looking at it whenever I feel lonely and depressed. Only He gives me succor and solace. That’s how this old little purse and the picture of God in it became so indispensable to me now!”

[Amma: “No worldly relationship is permanent;  it is our relationship with God that is everlasting”.]

Amma’s stories on respecting and preserving Nature (2 stories)

1.  Self imposed limit

[Amma:Somewhere, we have lost the discrimination to differentiate essential need from extravaganza.  If we take anything more than what is absolutely essential for our needs from Nature, it is adharma. It is a sin.”]

Once, early morning, a social worker was brushing his teeth near a river. He had brought a vessel with him in which he gathered some water from the river for the purpose of washing his mouth after brushing. He was accompanied by a group of fellow social workers, with whom he was discussing some important matters seriously.  When he was about to wash and rinse his mouth and face finally, he noticed that he had already exhausted the water in the vessel. He said, “Oh God! How careless I have been! Even before I completed my washing, I have already exhausted all the water”.

Listening this, others could not understand why he was regretting like this. One of them said, “Why are you lamenting like this? Here is the river running full with water and you can always fetch some more water to complete your washing!”

The man said, “The river may be full; but I don’t have the moral authority to take more than what I truly need”.

[Amma:If only we all develop such a social awareness and moral stand as this social worker, we can definitely drive away poverty and deaths due to starving from the face of this earth”.]

(From Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 2)

2. Very Old Technology!

Once a boy was going on a walk with his grandfather. The boy said “Grandpa, soon our scientists will find a technology to convert Carbon dioxide to Oxygen.”

The grandfather laughed and said, “It is a very old technology, existing almost ever since creation, my boy! It is called ‘Tree’!”

(From Amma’s 67th birthday message 27/9/2020)

Amma’s stories on managing anger and other emotions – Part 2 (4 more stories)

[If you have not read the previous 15 little stories of Amma under this topic, you can read them here:  Amma’s stories on managing anger and other emotions – Part 1 ]

1.  Insignificant victory

An young man received call for a prestigious job interview, which he was eagerly waiting to receive for months. He had to travel to a distant city where his interview was scheduled. For that, he had to travel by air and the travel plan involved changing a plane at an intermediate station. Once his first flight descended in the intermediate airport, the next plane was scheduled to depart after a gap of half an hour. As he was waiting at the departure lounge for the flight, he felt  hungry; he decided to utilize the time gap to have a quick bite.

He went to the Restaurant there and ate some fast food. When the bill came, he was shocked as the amount was Rs 500, which was too hefty for him.  He went to the cashier and argued with him: “Hey! This is very unfair. I have not eaten anything heavy to demand such a high payment”. After arguing for a while, the cashier decided to pacify the customer and offered a 100 Rupees reduction. But the young man was not happy. He kept on insisting that the bill was still unfair. He was very particular not to spend more than Rs 300. After lots of arguments, finally, the cashier agreed for Rs 300.-

The young man was very happy. He felt very proud of himself for arguing so strongly and smartly saving Rs 200.- in the bargain. He walked proudly towards the departure gate. There he came to know that the flight had departed about 5 minute ago!

Forgetting the very significance of his journey for which he had indeed been waiting for months,  the young man had wasted his precious time  in arguing, just for saving  a small amount of money!

[Amma: “Some people tend to complain that time was not favorable to them. The fact is, time is always favorable. Only we are not in tune with the time.”]

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

2.  Why so excited?

A middle aged person and a young man were walking around a flower garden.

The young man asked his father excitedly in a loud voice, “Daddy! Isn’t this the flower called rose? Ah how beautiful it is!”

The father too spoke in an equally excited voice, “Yes my dear son! This indeed is the rose!’

“Is n’t its color known as pink, daddy?”

“Yes! Indeed!” said the father. The son pointed his hand towards the lawn and said, again loudly full of excitement, “Is it not the grass daddy? Isn’t its color called green?”

“Yes! My son. You are absolutely right!” The fathers voice too was equally loud and excited.

The young man continued to point one after other and they talked excitedly about each.  In a nearby bench, an old man was seated. He had come to the garden seeking silence and mental peace. He felt irritated by the loud-mouthed talking by the father and his grown up son. With obvious expression of his irritation and disapproval, the old man said, “I came to this garden in search of some mental peace. Many people who visit this garden too are like me.  When you two people talk so  loudly oblivious of your surrounding, people like me have lost peace. Your dull headed son keeps on asking insignificant things and you are so excitedly replaying “yes my son!” to all his questions! Why don’t you go to some doctor and find a cure for your son’s retarded behavior instead of coming here?”

Hearing this, both the father and son stood there, stupefied for a while. Then the father said, “I am sorry. My son is not mentally retarded.  He had been blind right from birth. Only two days ago his eyes were operated in order to bring eyesight to him. After the operation, at the time of removing his bandage, I had this desire to show him some really beautiful and heart-warming sights for the first time as he sees this world. That’s why I brought him here. This is the first time in his life that he is seeing all these beautiful things around here. That’s why he was talking so excitedly about them. I too was overwhelmed with joy when I my son has got his eyesight and naturally, when he asked the questions, I was equally excited and spoke so loudly.  Suppose we got back  the wealth that we had lost long back, how much excited we would become! In the same way, we totally forgot our surroundings; kindly excuse us”.

Hearing this, the old man felt extremely bad and ashamed about his hasty judgment and the way he had let out very hurting words against them. He immediately sought their pardon. He took a resolve that, in future, he would not get angry at others by framing his own preconceived judgements.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

3.  Revenge – Is it worth?

Once a person heavily drunk drove his car that ended up in an accident. A young man on the road got killed in the accident.

The mother of the young man who died started crying uncontrollably when she heard the news.  He was her only son and his loss at his prime youth was unbearable to her. Despite the passage of several days and months, her sorrow did not reduce. It soon turned to anger — anger against the person who killed her son in the accident. She want to take revenge on him. She wanted to kill him; her heart started boiling with such a desire.

A few days passed this way. Gradually her mind cooled down; she was able to think more logically into the idea of  avenging her son’s death. She thought, ‘What will I really gain by killing the drunkard? Will I ever get back my son? If my son’s accidental death could cause so much grief in me, then it will be natural that if I kill the drunkard, his mother and family too will grieve the same way. What will I gain by causing those innocent people to suffer mentally by my act of vengeance? Let them not face the same fate as I had faced’. Now her mind became calm.

She thought further: ‘What was the cause of my son’s death? Was it not the drinking habit of the person who drove the car? If he were to be a sober person, he would have driven the car carefully and my son would not have died. So the real problem is drinking and driving. If I could do something to make a few people aware of the evil consequences of drinking, to that extent the society would get benefited.’

She discussed the matter with some of her friends and wellwishers. They too came forward to support her enthusiastically. Soon she started a small Social service group through which she conducted sessions  with people to propagate the evils of drinking. She dedicated her time considerably for this mission. Within a few years she was running a large organization dedicated to propagate the evils of drinking across the nation.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

4.  A shift in mindset

[NOTE:  This is actually a real life story — from the life of  young Ramakrishnan (now Swami Ramakrishnananda Puri,  one of Amma’s seniormost sanyasis)  during the early days of his association with Amma.]

As a college student Ramakrishnan had a goal of studying medicine and becoming a doctor. Unfortunately, he lost the opportunity to join MBBS by scoring just one mark below the selection cutoff level in the entrance examination.  He became dejected and depressed because of it.  He had no interest in joining any other course. After few days, due to compulsion from his family, he applied for bank job. He got the job.

Even after joining duty, the frustration about not becoming a doctor as per his dreams continued to affect him.  He could not deal with his bank clients with courtesy or friendliness; he could not smile at others.  He understood that such a behavior was not right.

He went to his beloved Guru (Amma) and confessed about his mental turmoil. He said, “Amma, my mind is not in my control; even on petty matters, I get angry. I am not able to behave respectfully with the bank’s clients.  With this mental state, I don’t think  I will be able to continue in my job for long.  Amma. what should I do?”

Amma listened to him patiently. Then consoling him, she said, “My son. Suppose I send a person who is close to me, to you to the bank seeking some assistance from the bank, how will you deal with him?”

Ramakrishnan said, “Of course I will receive him warmly and offer all possible help to him”.

“If so, you must do one thing. Think of every customer who comes to you seeking Bank’s help as though he is a person sent personally by me. If you develop such an attitude, you will be able to behave friendly and nicely with every person approaching you”.

From that day onwards, there was a sea of change in Ramakrishnan’s behavior. He was able to see every person coming to him for banking help as though he was sent by God (his guru) and was able to serve them with courtesy. Anger and frustration left him once for all.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol 1)

Amma’s stories on Guru, Role of Guru, Guru-disciple Relationship – Part 4 (5 more stories)

[If you have not read the previous 15 little stories of Amma under this topic,  you can read them here: Amma’s stories on Guru, Role of Guru, Guru-disciple Relationship – Part 3)


1.  Bottled Krishna?

One day a Pundit came to see a Mahatma.

The pundit was famous for his scholarship and his knowledge of the scriptures. He was a very proud man. The pundit said to the Mahatma: “I am well versed in all the shastras of our religion. I came to you with an expectation that you may be able to teach me something extra that I don’t know of”.

The Mahatma smiled and said, “I am afraid I don’t have anything to tell you more than what you already  know.  But there is a shopkeeper in this village, who, I believe, has something to teach you”.

The pundit got curious. He inquired who the shopkeeper was and immediately proceeded to go and meet him. When the pundit reached the grocery shop, he noticed that he was in the process of supplying various grocery items to one of his clients.  He heard the shopkeeper telling the client, “You please read out the items one by one from your shopping list and my boy will weigh and pack them.”

Immediately, the Pundit understood that the shopkeeper was a simple, unlettered man. What could such a person teach a scholar like him? Anyway, having come all the way, he approached the shopkeeper and introduced himself. He said, “The Mahatma in this village asked me to meet you. He told me that you have a piece of wisdom that you can teach me”.

The shopkeeper was surprised. He said, “Revered Sir, I am an unlettered man. I have no knowledge whatsoever except selling provisions. What can I ever teach you? Anyway, having come all the way to meet me, I request you to sit with me for a while in the shop, relax yourself and then go back home”.

The Pundit sat in a chair next to the shopkeeper and looked around the shop. In one shelf nearby, there were several jars  painted  in different colors. The pundit became curious. “What do these jars contain? Why are they painted in different colors?”

The shopkeeper said, “Sir, it is for my easy identification of items, that I have colored them differently. The first jar in red contains pepper. The second one in yellow contains mustard. The third one in green contains cardamom. The next one contains cloves. The last one contains Krishna”.

What? Krishna? What do you mean?”

“Sir, actually the last one does not contain anything. It is empty. I call it the jar of Krishna”.


“You see, you cannot put anything in a  jar that already contains something. If you have to put something, it should be empty first. If our mind is filled with so many things, it has no space for the lord to come and reside inside. Only when we keep our mind empty without thoughts, God can come and occupy it. That’s why I call the empty jar as the jar of Krishna”.

The pundit was awestruck hearing the explanation from the unlettered shopkeeper. He immediately understood that his mind was full with ideas and concepts learned from scriptures and hence it does not have any space for God to enter and reside in him. He understood that knowing God and establishing God in his heart was far more important than stuffing himself with scriptural knowledge. He understood that he should get rid of all his pride and make his heart empty to have the vision of God.

(From Amma’s Krishna Janmashtami Satsang 10/9/2020)

2.  What you really lost

Once a group of travellers were going to a village. As they walked, they reached a place adjacent to a forest. There they saw a pond with clear water. They left their possessions at the bank of the pond and got into water to take bath. When they returned to the bank after taking bath, they were shocked to see their possessions missing. Thieves had indeed stolen them and run away.  The travellers immediately went around in search of the thieves.

They noticed a Sadhu sitting at the shade of a tree on their way. They asked him, “Did you notice any thieves running this way, carrying things? They have stolen our belongings”.

The Sadhu said, “You are all sad because you have lost your possessions. Aren’t you? Now think. You have lost your happiness now; the thieves who made you lose your happiness are outside you or inside you? Do you want only your lost possessions or want something that you will never ever lose? Think deeply on this.”

The travellers understood what the sadhu said. They understood that he was a Mahatma. They surrendered to him and requested him to take them as his disciples.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol.1)

3.  Expansiveness matters

Once  there lived a householder who had the habit of visiting a  Mahatma frequently. He would always complain about the hardships and sorrows he was facing in his life. One day, when this devotee started to talk about his woes, the Mahatma cut him short and said, “You go and bring a glass of water and a handful of salt”.

The devotee brought them.  The saint said, “Put a  spoonful of salt in the glass of water, stir it well to dissolve it fully and then drink a little of that water”. The man did so.

“How does it taste?” asked the mahatma.

“Ah! Very salty; I can’t even swallow it” said the man.

Then the Mahatma took the man to a nearby pond. “Now put the handful of salt in the water and dissolve it fully” he said.

The man did so.

“Now taste a little of that pond water” said the Mahatma.

The man drank some water.

“Do you find it salty?” asked the Mahatma.  “No, Maharaj, not at all” said the man.

The mahatma said, “My son, the sorrows in our life too is similar to this. Pure water is ike the natural, inner joy that we all have. If a little of salt is added to a glass of water, the water turns salty and you can’t even drink it. But the same salt, if put in a pond of water, does not make the water salty. Your mind, at present, is very small, like the glass. But if you make your heart very large like the pond and awaken the bliss inside it,  then no amount of sorrow will disturb you”.

(Source: Amritam Gamaya – Malayalam – Vol.1)

4.  The difference  (1)

Once a minister of a country went to meet his guru to seek advice and solace as he was highly tensed and disturbed by many problems facing the country that needed right solutions.

When he reached his guru’s ashram, one of his guru’s main disciples stopped him. The minister said, “Excuse me, I need to meet the guru very urgently to discuss on some very important matters”.

The disciple said politely, “Sorry sir, our guru is sick; he is taking rest. He has given clear instruction to me not to allow anyone to disturb him.”

The minister was in a dilemma. While he badly wanted to discuss matters with his guru, he could not argue with the disciple too to meet the guru. He stood there for a while very confused and disturbed”.

“May I know why you want to meet our guru so desperately?” asked the disciple.

The minister felt that it would be fine to share his problems with the disciple and he narrated the various serious issues that he is facing as a minister and looking for the right guidance.

The disciple too was quite a learned person and he was serving the guru since long.  So, he spoke to the minister for the next half an hour doling out advice as to how to the problems can be managed. The minister was nodding and hearing all that the disciple said, but there was no full conviction in him to accept all of them and take steps to act on them.

In the meanwhile, hearing the voice of the minister outside his hut, the guru, despite being unwell, came out. The minister was surprised and glad to see the guru and he prostrated before him. The guru asked him what his problem was. Again, the minister narrated his woes to the guru. The guru spoke to him only a few words lasting hardly for five minutes and bid him goodbye.

The minister was extremely satisfied with the guru’s advice and he left the place with mental peace and clarity. In fact, what the guru instructed was only the essence of what the disciple had already instructed in detail earlier, but the conviction came to the minister only through the words of the guru.

[Amma: “In this story, what the guru said and what the disciple told earlier were essentially same, but the words of the disciple are nothing but bookish knowledge; where as the words of the guru are based on his personal experience attained through self-realization. That’s why it creates so much conviction and trust in the listener.”]

(From Amma’s Vijayadasami Satsang on 25/10/2020)

5.  The difference  (2)

Once the king a country went to meet his guru to seek advice and solace as he was highly tensed and disturbed by many problems facing the country; he had lost all peace of mind and was gripped by a desire to relinquish the king’s role and escape from all the responsibilities. He felt if he could get some solution from his guru to enable him transfer all his responsibilities to someone else, he can have a breath of relief.

After listening to the king’s bag of woes and his final request, the guru said, “Fine. Do one thing. You make a vow to hand over the whole country to me”. The king gladly agreed and made a formal announcement to this effect.

Once it was done, the guru said, “Now, this country is mine. Now I appoint you as the caretaker of this country to govern it as my official representative.”

The king, as he was always obedient to his guru’s words, agreed. He went back to the palace and continued to rule the country. But now a sea of change had happened in his mindset. He felt a great mental relief. He was not the king any longer but only a servant to the guru who is now the real ruler of the country; he was just an instrument in the hands of his guru and felt totally free from the burden of all personal responsibilities that he was shouldering all along.

[Amma: “The sense of ownership is the cause of all tensions. If one becomes an instrument in the hands of God, then all tasks will be accomplished without mental agitation.”]

(From Amma’s Vijayadasami Satsang on 25/10/2020)