Posts

The Concept of Avatar in Hinduism (Tamil)

இந்து மதம் காட்டும் அவதாரக் கொள்கை

எப்போதெல்லாம் பூமியில் நல்லோர்கள் துன்பத்துக்கு உள்ளாகிறார்களோ, தீயோரின் கைகள் மேலோங்கித் தர்மம் நிலை குலைகிறதோ அப்போதெல்லாம் இறைவன் அவதரித்து வருகிறார் என்பது இந்து மதத்தின் முக்கியமான நம்பிக்கைகளில் ஒன்று.

அவதாரம் என்றாலே ‘இறங்கி வருதல்’ என்றுதான் பொருள். அவசியமான தக்க சமயம் வரும்போது இறைவன் அவதரித்து வருகிறார் என்கிற செய்தியை பகவான் கிருஷ்ணரும் பகவத் கீதையில் “யதா யதாஹி தர்மஸ்ய….” எனும் சுலோகத்தில் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார்:

அர்ஜுனா, எப்போதெல்லாம் தருமம் குன்றி அதர்மம் மேலெழுகிறதோ அப்போதெல்லாம் நான் அவதரிக்கிறேன்; சாதுக்களைக் காத்து, தீயோரை அழித்து தர்மத்தை நிலை நாட்ட யுகம் தோறும் நான் வந்துதிக்கிறேன்(ப.கீ. 4-7,8)

இறைவன் மனித வடிவெடுக்காது வேறு வடிவில் அவதரித்து வந்த (மச்சாவதாரம், கூர்மாவதாரம், நரசிம்மாவதாரம் போன்ற) அவதாரக் கதைகளையும் நமது இதிகாச புராணங்கள் விவரித்துள்ளன.

இந்துமதத்தின் அடிப்படையில் கடவுள் ஒருவரே. அவரை உபநிடதங்கள் ‘பிரம்மம்’ என்கின்றன. அந்தப் பிரம்மம் பெயர்-உருவங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. எங்கும் பரந்தது; எல்லாவற்றிலும் உள்ளது; எல்லாவற்றையும் தன்னுள் அடக்கியது. பார்க்கப் போனால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உயிருள்ள, உயிரற்ற அனைத்துமே அந்தப் பிரம்மத்தின் வெவ்வேறு விதமான வெளிப்பாடே. அந்தப் பிரம்மம் அணுவைக்காட்டிலும் நுண்ணியது; அதே சமயம் பிரம்மாண்டத்திலும் பிரம்மாண்டமானது.

ஆக, பிரம்மத்தில் எல்லாமே அடங்கியதால், பல்வேறு பெயர்-உருவத்துடன் கூடிய (ஈசுவரன் எனப்படும்) வழிபாட்டு தெய்வங்களும் அந்தப் பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடே.

படைப்புக் கடவுளான பிரம்மா, காக்கும் கடவுளான விஷ்ணு, அழிக்கும் கடவுளான சிவன் எனும் மூன்று பிரதான தெய்வங்கள் இந்துமதத்தில் நாம ரூபங்களோடு கற்பிக்கப் பட்டுள்ளனர்.

அதில் விஷ்ணுவையே அந்தப் பரப் பிரம்மமாகக் கொண்டாடி வழிபடுவோர்கள் வைஷ்ணவர் எனப்படுகின்றனர். படைக்கும் கடவுளான பிரம்மாவே (படைப்புத் தொழிலை செய்வதற்காக) அந்த விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து விஷ்ணுவால் தோற்றுவிக்கப் பட்டவர்தாம் என்பது வைஷ்ணவர்கள் கொள்கை.

சைவ சம்பிரதாயப்படியோ, சிவனே அந்த பரப் பிரம்மம். அவரே எல்லாம். அவரது அடியும் முடியும் கூட பிரம்மா விஷ்ணுவுக்கு எட்டமுடியாதவை என்று சைவ புராணங்கள் கூறும்.

அவ்வாறே சக்தியை பரப் பிரம்மமாகக் கொண்டாடும் சாக்தர்கள், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனைப் படைத்ததே அந்த சக்திதான் என்பார்கள்.

நம்பிக்கைகள் எப்படி இருந்தாலும், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் எனும் பிரதானக் கடவுளர்கள்; அவதாரங்கள் அல்ல.

(ஆயினும் ஒரு சில சாத்திரங்களில் இம்மூன்று தெய்வங்களையும் ‘குணாவதாரங்கள்’ என்று குறிப்பிடுவதும் உண்டு. சத்வம், ரஜஸ், தமஸ் எனப்படும் பிரகிருதியின் முக்குணங்களில் பிரம்மா சத்வகுண அவதாரமாகவும், விஷ்ணு ரஜோ குண அவதாரமாகவும், சிவன் தமோகுண அவதாரமாகவும் உருவகப் படுத்துவர்).

ஆயினும் இவர்கள் மானிடப் பிறவிகள் அல்லர்;  பிறப்பு இறப்பு அற்ற நித்திய தெய்வங்களாகவே கூறப்படுகின்றனர். புராணங்களில் இவர்களின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி கூறப்படும் கதைகள்,  ஈசுவர லீலை என்பதாக அறியப்படும்.

விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள்

நமது புராணங்களின் படி (விஷ்ணு புராணம், பாகவத புராணம் போன்றவற்றில்) பகவான் விஷ்ணுவே பற்பல அவதாரங்கள் எடுத்து உலகியரை இரட்சிக்க வருகிறார் என்று கூறுகின்றன. அவற்றில் பத்து அவதாரங்கள் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப் படுகின்றன. அவை:

(1) மத்ஸ்யாவதாரம் (2) கூர்மாவதாரம் (3) வராகாவதாரம் (4) வாமனாவதாரம் (5) நரசிம்மாவதாரம் (6) பரசுராமாவதாரம் (7) ராமாவதாரம் (8) கிருஷ்ணாவதாரம் (9) பலராமாவதாரம் (10) கல்கியாவதாரம்.

பலராமருக்குப் பதில் புத்தரை அவதாரமாகச் சொல்வதும் உண்டு. கல்கி அவதாரம் இனிமேல்தான் கலியுகத்தில் நிகழவிருக்கிறது என்பது நம்பிக்கை.

அவதாரங்கள் பத்துக்குள் அடங்குவதல்ல

ஆயினும், இந்துமதப் புராணங்களிலேயே தலையாயதாகவும், பக்தி, ஞானம் இரண்டையும் சிறப்பாக விளக்கும் புராண நூலாகவும் கூறப்படும் ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தில் மேற்கண்ட 10 அவதாரங்களுக்கும் உபரியாய் மேலும் 17 அவதாரங்கள் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளனர். இவர்களது சரித்திரங்களும் பாகவதத்தில் தரப்பட்டுள்ளன. (ஆக 27 அவதாரங்கள்). அந்த அவதார புருஷர்கள்:

(11) சனகர் (12) சனந்தர் (13) சனாதனர் (14) சனத்குமாரர் (15) நாரதர் (16) நரர் (17) நாராயணர் (18) கபிலர் (19) தத்தாத்ரேயர் (20) யாக்ஞர் (21) ரிஷபர் (22) பிருது (23) மோஹினி (24) கருடன் (25) தன்வந்திரி (26) வியாசர் (27) புத்தர்.

அவதாரத்தில் தெய்வீக வெளிப்பாட்டின் அளவு – பூர்ணம், அம்சம், கலை

நமது சில சாத்திரங்களில் படைப்பிலுள்ளவற்றில் வெளிப்படும் இறை சக்தி பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ‘கலை’ எனும் ஓர் அளவைக் கூறுவதுண்டு. அதன்படி, செடி கொடிகளுக்கு 2 கலை, மிருகங்களுக்கு 2 – 3 கலை, சாமானிய மனிதர்களுக்கு 5- 6 கலை, ரிஷிகளுக்கும் மகாத்மாக்களுக்கும் 7 – 8 கலை என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். ராம அவதாரம் 12 கலை; கிருஷ்ணாவதாரம் 16 கலை என்பார்கள். 16 கலை அளவுள்ள கிருஷ்ணாவதாரம் பூர்ணாவதாரம் (முழுமையான அவதாரம்) எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இவை தவிர, இறைவனின் ஒரு அம்சம் மாத்திரம் வெளிப்படும் அவதாரங்கள் அம்சாவதாரங்கள் எனப்படுகின்றனர். அதன்படி, மச்ச, கூர்ம, வராக, பலராம அவதாரங்களை அம்சாவதாரங்கள் என்பார்கள். ராமாயணத்தில் வரும் லக்ஷ்மண, பரத சத்ருக்கினர்களும் விஷ்ணுவின் அம்சமாகப் பிறந்தவர்களே.

மேலும் சக்தி ஆவேச அவதாரங்கள் என்றும் ஒரு வகை சொல்லப்படுகிறது. இறைவனின் உக்கிரமான சக்தி இந்த அவதாரங்கள் மூலம் வெளிப்பட்டு பெருமளவில் அழிக்கும் சக்தி வேலை செய்யும். பரசுராமர் அவதாரம் சக்தியாவேச அவதாரமாகக் குறிப்பிடப் பெறுகிறது. நரசிம்மாவதாரமும் அவ்வாறே.

அவதாரங்கள் எண்ணிக்கைக்குட்பட்டவை அல்ல

அவதாரங்கள் எண்ணிலடங்கா என்றும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் குறிப்பிடுவதாக ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கூறுவதுண்டு. அது மெய்யாகவே இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. காரணம் இறையவதாரங்களைப் பற்றி (10 அவதாரங்கள், 27 அவதாரங்கள் என்றெல்லாம்) குறிப்பிடும் புராணங்கள், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதப் பட்டவை. எப்போதெல்லாம் தர்மம் தாழ்ந்து அதர்மம் மேலோங்குகிறதோ அப்போதெல்லாம் அவதாரம் நிகழ்கிறது என்கிற கூற்றின்படி பார்த்தால், புராண காலத்துக்குப் பிற்பாடும் அவதாரங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டே தான் இருந்தாகவேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது.

அவதார புருஷர்கள்

அப்படிப் பிற்காலத்தில் வந்த சில மகாத்மாக்கள் பக்தர்களால் அவதார புருஷர்களாகக் கொண்டாடப் பெறுகின்றனர். மெய்யான ஆன்மீக நாட்டம் உள்ள சாதகர்கள், நமது பண்டைய சாத்திர நூல்களுக்கும், புராணங்களுக்கும் கொடுக்கப்படும் அதே முக்கியத்துவத்தை இவர்களது போதனைகளுக்கும் வாழ்க்கை சரிதங்களுக்கும் அளிக்கிறார்கள்.

அவர்களில் சிலர்:

  • ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் — இவரை சிவனின் அவதாரமாகக் கருதுகின்றனர்.
  • ராமானுஜர்: தென்னாட்டு வைணவர்கள், இவரை லக்ஷ்மணன்/ பலராமன் /ஆதிசேஷனின் அவதாரமாகக் குறிப்பிடுவர்.
  • சைதன்ய மகா பிரபு: வங்காளத்தில் இவர் ராதையின் அவதாரமாகக் கொண்டாடப் பெறுகிறார்.
  • ஷிர்டி சாய்பாபா: மதங்களைக் கடந்து நிற்கும் இறைவனின் அவதாரமாக ஷிர்டி சாய் பக்தர்களால் கொண்டாடப் படுகிறார்.
  • சத்ய சாய்பாபா: சிவ சக்தியின் அவதாரம் என்பார்கள் சாய் பக்தர்கள்.
  • ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரம ஹம்சர்: இவர் காளியின் அவதாரமாகவும், சைதன்யரின் மறு அவதாரமாகவும் அதே சமயம் மதங்களைக் கடந்து நின்ற ஞானியாகவும் போற்றப் படுகிறார்.
  • பகவான் ரமண மகரிஷி: பூரண ஞானியான இவர் அவதாரம் எனும் கோட்பாட்டுக்குள் வராதவர் எனினும் அவரை முருகனாகக் கண்டு தரிசித்து முருகனின் அவதாரமாகக் கூறும் பக்தர்களும் உண்டு.
  • (அம்மா) மாதா அமிர்தானந்தமயி தேவி: தேவி பராசக்தியின்/ லலிதாம்பிகையின்/ பவதாரிணியின் அவதாரமாகவே இவரது பக்தர்கள் இவரைப் போற்றுகின்றனர். இவரை ‘சிவ சிக்தி ஐக்கிய ரூபிணி’ என்றும் கூறுவர். ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ணர்-சாரதா தேவியின் அவதாரத்தின் தொடர்ச்சி என்பார்கள் ராமகிருஷ்ணர் பாரம்பரியத்தில் வந்து அம்மாவிடம் சேர்ந்த பக்தர்கள்.

இவர்களில் பலரும் தம் தாய் மொழியிலேயே, சாமானியருக்கும் புரியும் வகையில் மிகவும் எளிமையாகத் தமது உபதேசங்களை நல்குவர். ஆயினும் இவர்களது வாக்குகள் நமது பண்டைய சாத்திரங்களின் சாரமேயன்றி வேறில்லை என்பதை சான்றோர் அறிவர்.

Former President Abdhul Kalam with Amma (Mata Amritanandamayi)

இவர்களது எளிய மொழிகள் சிக்கலான சாத்திரங்களுக்கும் தெள்ளிய விளக்கங்களாக அமையும். அது மட்டுமல்லாது, கால தேச மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப சனாதன மதத்தில் சில மாற்றங்களையும் புதிய பாதைகளையும் உருவாக்கித் தம் பக்தர்களை வழிநடத்துவர் இந்த அவதார புருஷர்கள்.

இவர்களில் சிலர் சுயம்புக்கள். அதாவது பிறவியிலிருந்தே ஞானம் பெற்றவர்கள். ஆயினும் அவதார புருஷர்கள் சிலர் தம் இளம் சாதனா காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வ ரூபத்தை பக்தி செய்தவர்களாகவும், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மீகப் பாதையைக் மேற்கொண்டவர்களாகவும் இருந்து தம் இறை நிலையை எத்தியதாகவும் நாம் அவர்கள் சரிதத்தில் காண்போம்.

ஆனால் நிறை நிலை பெற்ற அவர்கள் பெரும்பாலும் மதங்கள், உட்பிரிவுகள், சாதி, இன வட்டங்களின் எல்லைகளைக் கடந்து நின்று, அனைத்து வகை மக்களையும் ஈர்க்கும் ஓர் தெய்வீக அன்பின் வடிவங்களாகவே இருப்பார்கள். பல்வேறு ருசிகள், வாசனைகள், வேறுபாடுகளைச் சுமந்து கொண்டு தம்மிடம் வரும் அன்பர்களுக்கு அவரவர்களுக்கு ஏற்ற ஆன்மீக மார்க்கத்தைக் காட்டியருளுபவர்களாக விளங்குவார்கள். அறிவியலுக்கோ, பகுத்தறிவுக்கோ எட்டாத எத்தனையோ அற்புதங்களை இவர்கள் தம் பக்தர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழ்த்திக் காட்டி தம்மைச் சரணடைந்தவர்களின் சிரத்தை, பக்தி, விசுவாசத்தைத் திடப்படுத்தி ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேற ஒளி நல்குவார்கள்.

பக்தர்கள்கள், ஆன்மீகத் தேடல் மிக்க சாதகர்களைத் தவிர, கள்ளம் கபடமற்ற உள்ளம் கொண்ட சாமானிய மக்களும் கூட அவதார புருஷர்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப் பட்டு வந்து அவர்களைச் சரணடைந்து, அவர்களின் அருளால் தம் உலகியல் வாழ்வில் வரும் கஷ்டங்கள், நோய்கள், பிரச்சனைகள், துக்கங்களுக்கு எளிதில் தீர்வுகாண்பார்கள். தாம் பெற்ற அத்தகைய அற்புதமான நிவாரணங்கள் மூலம் அவர்களது இறை நம்பிக்கை திடமாகி, அவர்களும் காலப் போக்கில் ஆன்மீகப் பாதையில் அடியெடுத்து வைக்கும் பக்குவம் பெறுவார்கள்.

கவனிக்க — ஞான மார்க்கத்தில் அவதாரம் எனும் பேச்சுக்கு இடமில்லை

நமது இந்து மதத்தின் அத்வைதக் கோட்பாட்டை வலியுறுத்தும் ஞான மார்க்கத்தில் ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் வேறு வேறு அல்ல. படைப்பில் உள்ள அனைத்துமே இறைவனே;  மாயையினாலும் அகங்காரத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு ஜீவன் தன்னை இறைவனிடமிருந்து வேறாய் எண்ணும் அஞ்ஞானத்தினால் பேதத்தைக் காண்கிறான். அந்த அஞ்ஞானம் போனால், தான் இறைவனேயன்றி வேறில்லை என்பதை ஜீவன் உணர்வான். ஆக, நாம் எல்லாருமே அடிப்படையில் இறை சொரூபமே. ஆகவே எவரோ ஓரிருவர்தான் அவதார புருஷர்களாய் வருகிறார்கள் என்கிற கோட்பாடு ஞான மார்க்கத்தில் இல்லை! நாம் எல்லாருமே அவதாரங்கள் தான்!

ஆனால் (நான் வேறு இறைவன் வேறு) எனும் துவைத உணர்வை ஏற்கும் பக்தி மார்க்கத்தில் அவதாரம் ஓர் முக்கியமான விஷயமாகிறது. பக்தர்கள் இறைவனுடன் கூடி வாழ்ந்து அவன் லீலைகளைக் கண்டு ஆனுபவித்து ஆனந்திக்கும் பேறைத் தரவே இறைவன் அவதரித்து வருகிறான்.

அவதார புருஷர்களை எல்லோராலும் அடையாளம் காணமுடியாது

இறைவனின் மாயா விளையாட்டில் இதுவும் ஓர் முக்கியமான நிதர்சனமே!

இன்று நாம் இறையவதாரங்களான ராமரையும் கிருஷ்ணரையும் தெய்வமாகக் கொண்டாடினாலும், அவர்கள் அவதரித்த காலத்தில் அவர்களை எதிர்த்தவர்களும், விமரிசித்தவர்களும் அவதூறு பேசியவர்களும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள்!

பொதுவாகவே மிகப் பரவலாய் பலருக்கும் இறைவனை ஏதோ தொலை தூரத்தில் ஆகாயத்தில் ஒரு வைகுண்டத்திலோ, சுவர்க்கத்திலோ, பர மண்டலத்திலோ, கைலாயத்திலோ இருப்பதாக ஒப்புக்கொள்வது தான் எளிதாக இருக்கிறது. அடுத்தபடியாக,  இறைவனின் வெவ்வேறு ரூபங்களையும், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன் மனித வடிவில் வாழ்ந்த அவதாரங்களான ராமரையும், கிருஷ்ணரையும் கோவில்களில் விக்கிரக வடிவில் கும்பிட்டு வணங்கிப் போவதே ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. நிகழ் காலத்தில்,  நம்முள் ஒருவராக ரத்தமும் சதையும் கொண்ட மனித வடிவில்  ஒருவரை இறைவனாகக் காண்பது ஒப்ப முடியாமல் இருக்கிறது!

வரையறைக்கு உட்பட்ட தன் சிற்றறிவை வைத்துக்கொண்டு, மகாத்மாக்களை எடை போட்டு அவர்களை இழித்துப் பேசுவதும், அவதூறுகளைக் கூறுவதும், ஏமாற்றுப் பேர்வழிகள், பாமர மக்களிடம் மூட நம்பிக்கையை வளர்த்து முட்டாளாக்குபவர்கள், பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதவர்கள், போலிச்சாமியார்கள் என்றெல்லாம் சொல்லியும் எள்ளி நகையாடுபவர்கள் பலர் உண்டு.

சமீப காலத்தில் வாழ்ந்து செத்துப் போன மகாத்மாக்களைக் கூட ஒரு வேளை ஒப்புக்கொண்டாலும் கூட,  உயிரோடு வாழும் அவதார புருஷர்களை இவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளவே மாட்டார்கள்!

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் அவதாரங்கள்  பற்றிக் கூறும் கருத்துகள் மிக முக்கியமானவை

தம்மை ஓர் அவதாரமாக தம் அந்தரங்க பக்தர்களிடையே வெளிப்படுத்திய ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், இறை அவதாரம் பற்றிப் பல பொன்னான கருத்துகளை  மிக எளிமையாகத் தம் உபதேசங்களில் தந்திருக்கிறார்.   அவற்றில் சிலவற்றை இங்கு காண்போம்:

  • “அவதார புருஷர்களிடம் ஞானமாகிய சூரியனையும் பக்தியாகிய சந்திரனையும் ஒரே சமயத்தில் காண முடியும்.”
  • “இறைவனின் லீலைகளில் (திருவிளையாடல்களில்) , ஈசுவர லீலை,தேவ லீலை, நர லீலை, ஜகத் லீலை என்று பல லீலைகள் உள்ளன. நர லீலையில் (மனித லீலையில்)தான் அவதாரம் நிகழ்கிறது.”
  • “நித்தியம் யாருடையதோ, அவருடையதே லீலையும். பக்தர்களுக்காக லீலை. மனித வடிவில் பார்த்தால் தானே பக்தர்கள் அவரை நேசிக்க முடியும்?”
  • “இறைவன் மனிதர்களிடம் அதிகம் பிரகாசிக்கிறான்; இறைவனைத் தேடவேண்டுமென்றால், அவதார புருஷர்களிடம் தேட வேண்டும் . பசுவின் சாரம் அதன் பால்; பால் வேண்டுமென்றால் பசுவின் மடியில் தான் தேடவேண்டும். அவதார புருஷர்கள் பசுவின் மடியைப் போல.”
  • “அவதார புருஷர்களை அறிய விரும்பினால், இறைக் காட்சி பெற விரும்பினால் சாதனை அவசியம்”.
  • “ஞான ஆராய்ச்சி வழியில், இறைவனில் லீலை கனவு போல உண்மையற்றதாகி விடுகிறது; ‘நான்; எனும் எண்ணம் கூடப் பறந்துவிடுகிறது; இந்த வழியில் அவதாரம் ஒப்புக்கொள்ளப் படுவதில்லை. ஆனால் இது மிகக் கடுமையான பாதை. பக்தர்களுக்கு உதவாது;  அதனால்தான் இறைவன் அவதரித்து பக்தியைக் குறித்து உபதேசிக்கிறார்; சரணடையச் சொல்கிறார்”.
  • “இறைவன் அவதார புருஷர்களிடம் தான் அதிகமாக வெளிப்படுகிறான்; எனவே அவதார புருஷர்கள் உடம்புடன் இருக்கும்போதே பக்தர்கள் அவர்களை வழிபட்டு சேவை செய்ய வேண்டும்”.
  • “இறைவன் மனிதனாக அவதரிக்குபோது அவரை [அந்த உருவில்] தியாயானிப்பது எளிதாகிறது. உடல் ஒரு திரை மட்டுமே. உள்ளே நாராயணன் உள்ளார். லாந்தர் விளக்கின் உள்ளே விளக்கு எரிவது போல்.”
  • “அவதார புருஷர்களை நினைப்பது, இறைவனை நினைப்பதே”.
  • “ராமன் இறையவதாரம் என்றால்  சீதையைப் பிரிந்தபோது அழுதாரே என்று கேட்கிறார்கள்.  பஞ்ச பூதங்களால் ஆன இந்த உடம்பை எடுத்து வந்தாலே, உடலுக்குள்ள பசி, தாகம் போன்ற பலவும் அவதார புருஷர்களுக்கும் இருக்கின்றன; ஏன், நோய், மனக்கவலை போன்றவை கூட இருக்கின்றன. அத்தகைய ஒருவரை அவதாரம் என்று எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது என்று கேட்கிறார்கள்.  இதற்கு “பஞ்ச பூதங்கள் எனும் வலையில் அகப்பட்டுக் கொண்டு பிரம்மமும் கண்ணீர் வடிக்கிறது” என்பது தான் என் பதில்”.

-=0()0=-

Loading

Was Bhagavad Gita directly written by God / Sri Krishna?

No. Bhagavad Gita was a verbal discourse given by God (Sri Krishna) to Arjuna just before the beginning of Kurukshetra war.

Since no other person was around except the two, how was it recorded? Maharshi Vyasa (who was one of the incarnations of Lord Vishnu as per Bhagavata Purana) had given special powers of visualization (‘dhoordarshan‘) to Sanjaya, a personal assistant/ minister of blind Kaurava King Dhritarashtra to remotely witness all that happened in the Kurukshetra war in order to narrate them to the blind king.

Maharshi Vyasa was one of the most prime characters in Mahabharata. He was a rishi having many mystic powers. He was the one who fathered Dhritarashtra and Pandu. Thus he was the grandfather of both Kauravas (Sons of Dritarashtra) and Pandavas (sons of Pandu). He was one central personality who was a knower of trikala (past, present and future) and he would present himself physically at most critical places and times amidst his kin in order to give them solace when in trouble and guide them on dharma. Thus he was an eye-witness and also a historian of the entire Mahabharata story.

Much later after the period of Pandavas and Kauravas, he formed in his mind the entire story of Mahabharata as a grand Itihasa which was too monumental a work to put into writing. Conceding to his prayers, Lord Brahma engaged Lord Ganesha to do the writing of this grand epic on palm leaves based on the dictations of Vyasa.

Bhagavad Gita is part and parcel of Mahabharata, and it comes in the middle of Mahabharata as part of the Bhishma Parva/

Interestingly, Vyasa’s Mahabharata text as we have today is not a direct narration of Vyasa but appears as narrated by the Pouranika (Purana exponent) by name Ugrasrava, son of Romaharshana Rishi, surnamed Souti to the rishis of Naimisharanya!

He narrated it as heard by him from Maharishi Vysampayana (a disciple of Vyaasa) to King Janamejaya (Grandson of Abhimanyu and great-grandson of Arjuna ) during a Sarpa Yagna in the august presence of Sage Vyaasa himself.

We cannot help but get wonderstruck by the power of memory and transmission our rishis of the past had on account of their severe austerities (Tapas).

Loading

Had Karna supported Pandavas, would Pandavas have still needed the help of Lord Krishna in Kurukshetra war?

Krishna was an avatar of God; the whole drama of Kurukshetra war enfolded right under his nose and he was both a witness to is as well as a mastermind behind it to ensure the victory of dharma and also a massive destruction of warriers of kshatriya clan which too was the need of those times.

Karna was just the son of the celestial God Sun. He was not an avatar. He was a very arrogant, boastful, head heavy and a skilled archer. He had a larger-than-life self image about him. He possessed powerful weapons, but on account of his outright arrogance and egotism, he could not substantially reap benefits  through his possessions. But he was indeed a powerful archer and warrior who had the guts to challenge Arjuna.

If at all Karna were to come around to support Pandavas, such a thing could have happened if he got convinced of the diplomatic luring moves made by Krishna prior to war. Kunti had already failed to convince him. Krishna smartly promised to make him the king of Hastinapur (instead of Yudhisthira) after the war, if he switched sides.

Had Karna accepted the offer, he would have got terribly demeaned by the Kauravas and other kings. Perhaps Yudhishtra might have accepted him and would have even agreed to make him the king, but it is unlikely that Arjuna or Bhima would agree to it. Their enmity to Karna was too well deep rooted, considering the insult he had meted out to Panchali. Panchali for sure would oppose any such move to make him a king and the Pandavas would never have the capacity to overrule Panchali!

Thus, perhaps Karna could at best switch sides only with a big scar on his face – as a traitor of Kauravas. Assuming that he switched sides, he could never be equated to Vibhishan of Ramayanam, since Vibhishan’s moral and ethical calibre was of the highest order.

As far Duryodhan, his friendship with Karna was based on a single selfish agenda — Karna as a potential opponent to defeat Arjuna. If Karna switched sides, it will surely whip up lots of emotions in him and he might turn to Bhishma (since Bhishma never ever had any good opinion about Karna and at every opportune moment cut him to size) to cut Karna to size. He might even extract a promise from Bhishma to personally kill the traitor Karna. In all likelihood Bhishma, considering the open dislike he always carried on Karna and his his convictions on kshatriya dharma, he would never accept Karna’s action, despite all his soft corner for Pandavas.

Thus Karna would end up in Pandava’s camp with lots of negativities and drawbacks, considerably affecting his self confidence and pride. His contribution in the war in aiding Pandavas itself would be a big question.

Hence, Krishna’s presence would be still inevitable for Pandavas and definitely Arjuna would ensure that Krishna was with him as per original plans.

Loading

If Lord Krishna had 14000+ wives, how did he manage to satisfy all of them?

I have heard that in some Purana this is mentioned (I don’t know which Purana). Once Narada had the same doubt. So, he decided to visit the homes of every one of Krishna’s 16K+ wives on a whirlwind tour without giving any advance notice.

He knocked at one of the doors; there Krishna and his wife were there; Krishna was doing Sandhya Vandhanam when Narada visited. The couple received him with respect and offered refreshments. Narada then instantly traveled to another house of Krishna’s wives and there Krishna was very much there, eating breakfast! When Narada instantly traveled to the 3rd house, Krishna was there, playing with his child!

Now Narada understood. Is it a big deal for Krishna to take thousands of forms and be with each of his wives simultaneously?

Another point of view — given by Amma:

Satguru Mata Amritanandamayi in her satsang on 4/4/18 incidentally talked about the same subject and her explanation was briefly in the following lines:

  • The love Gopis had on Krishna was not a mere man-woman love. It is the attraction towards the divinity of Krishna — attraction of jivatmas to the Paramatma. Krishna was a chitta chora (stealer of the hearts) of the Gopis, through his act of stealing butter. He stole the butter to feed the poor cowherd boys and in that process, made the hearts of Gopis to long for him by always thinking about him — “Will Krishna come to my house and steal butter?” Thus he killed two birds in one stone.
  • Like Christian Kanya Sthrees (nuns) who remain unmarried in life in order to lead a spiritual life of prayer, service and sacrifice saying that they are wedded to Jesus Christ, the umpteen wives of Krishna too were in a similar mental make up of dedicating their lives to God by symbolically being the wives of Krishna.
  • Even assuming that Krishna was really wedded to thousands of wives, it only shows his divinity and greatness because ordinary people cannot even manage to live in peace with just one wife!

Loading

Why did Krishna choose Arjuna instead of any other Pandava to teach Bhagavad Gita at the war front?

Nakula and Sahadeva were less significant characters amidst the Pandavas. They were not shown to be too aggressive nor too inquisitive; they were rather duty minded and content to do whatever Yudhishtra ordained them to do. So, we can say, Krishna perhaps discounted them.

Now, we are left with Yudhishtira, Arjuna and Bhima.

Late Swami Chibhavananda (Sri Ramakrishna Tapovanam, Thiruparaithurai) in his book on Bhagavad Gita, at the introductory chapter, gives the reason for Krishna choosing Arjuna for delivering Gita in the following way:

Swami Chitbhavananda, Sri Ramakrishna Tapovanam, Tiruparaithurai.(Disciple of Swami Shivananda who was a direct disciple of Sri Ramakrishna Paramahamsa)

As regards Yudhshitira, we was already a knower of dharma. He was basically satvic, knew pretty well about what is dharma and adharma and he was spiritually quite evolved. He does not really need a sermon.

As regards Bhima, he was thirsting for the war. He was just waiting for the time to plunge headlong into the war. Animal impetuosity was still dominant in him. Such a man was not not fit for receiving the teaching of or practicing any form of yoga.

But Arjuna’s personality stood somewhat in between these two characters. He was more evolved from animal tendencies but not to the level of knowing the higher realms of spirituality and dharma. He is like a normal man where both virtue and vice are intermingled, who has nagging doubts about what is right or dharma and what is wrong or adharma. Thus Arjuna represented the normal man who is fit for receiving the evolved subject of the Yoga for his spiritual betterment.


From another point of View…

An Avatara Purusha, Mahatma or Satguru is interested in the welfare of all, but they would rather exchange pleasantries with you and take care of your needs when your purpose of going to them is just for mundane existential needs. Only when someone genuinely surrenders and seeks sincere guidance and advice from them on the matters of dharma, God or spirituality, they would opt to teach them by donning the role of a guru.

All along, Arjuna had more of a friendly relationship with Krishna; but when he saw the potential destruction the impending war was going to cause by way of annihilating his own blood relations and teachers, he got scared and jittery. It was at that point that he surrendered with humility to Krishna as his guru and sought his guidance. None of the other pandavas were in such a mental turmoil or confusion as Arjuna was. That’s how Krishna took up His Guru bhava to teach Arjuna the Bhagavad Gita.

Loading

An introduction to the various Gods in Hinduism

Hinduism is not just a religion. It is known as ‘Sanatana Dharma‘ a righteous way of life. Hinduism has multiple facets, multiple schools of philosophies and multiple sub-sects but all ultimately leading to one highest truth. Hinduism is not a religion of multiple Gods as some non-Hindus wrongly believe. Hinduism actually accepts worshiping and adoring varying forms of the One God – called Brahman,Parabrahman or Paramatman. Hinduism recognizes the fact that different people have different tastes, temperaments and capacity of intake in the matter of religion. Hence it offers ‘different strokes for different folks’. 

In real life, a woman found distasteful to one man can be the soul stirring sweet-heart of another man. When such a difference is taste can exist, why not allow different tastes in worshiping the God? This is precisely the logic behind the idea of multiple God forms in Hinduism.

Thus, Hinduism permits you to choose a specific God form most appealing and lovable to you; it encourages you to believe wholeheartedly that that particular God form indeed is the one supreme God. A chaste woman considers her husband alone to be the most handsome and most wonderful person; likewise, at the lower steps of religion, a believer’s conviction that his personal God alone to be the most powerful and the “only true God” is also encouraged.

One essential feature of Hinduism is Yoga – meaning Union. The purpose of human birth is to attain this yoga – union of the individual soul with the supreme soul. One of the path for this Yoga is the emotion-laden – the path of Love towards God which is Known as Bhakthi Yoga (path of devotion). It is the most suited path for the majority. The other approach is intellectual – the Path of inquiry – known as Gnyana Yoga (Path of knowledge). Only in the path of Bhakti, worship of Gods in various forms are involved. In the later path (Gyana), God is perceived as formless and the ultimate goal is to realize by experience that the Individual soul and the Supreme soul are one and the same.

Both the paths are not strictly compartmentalized; They can co exist in an earnest aspirant and one path can lead to another. One can be more predominant than the other.

Now let us know more about the popular forms of Hindu Gods worshiped by the followers of Bhakti – devotees of God. Some of these Gods have their origin in Veda (The Supreme Holy Book of Hinduism) and also are found elaborated in Puranas and Itihas (Holy Mythological stories).

The holy trinity: Brahma, Vishnu and Shiva

In Hinduism, God is the omnipresent and the omnipotent who creates, protects and destroys the worlds and the beings. The ‘Creation’ function of God is worshiped as Brahma; The ‘Protection/sustenance’ aspect of God is worshiped as Vishnu and the ‘Destruction’ aspect of God is worshiped as Siva. These 3 are male Gods. They are endowed with human form conducive for loving worship.

 

Trimurti – (from left) Brahma, Vishnu and Shiva

 

The 3 goddesses – From left Saraswathi, the consort of Lord Brahma, Lakshmi (consort of Lord Vishnu) and Parvati (consort of Lord Shiva)

 Brahma, the creator

Brahma, is not commonly worshiped as a personal deity.

He is described as four headed. Worship of Brahma as a popular deity is not widely in practice. Worshipers of Vishnu treat Brahma as one who was created by Vishnu out from his Navel. The Female aspect of Brahma (his wife) is Saraswati and she is the Goddess of learning and Art. Seeking the blessings of Saraswati is normally practiced for getting success in Education and fine arts.

 

Traditionally, Brahma, the creator, is never worshiped as a deity in temples. However, Saraswati is worshiped as a deity, though there are virtually no temples dedicated to Saraswati, except the one in Koothanoor, near Mayiladuthurai, Tamil Nadu.

The only historically old temple dedicated to Sarawati, at Koothanur.

Vishnu, the protector

Worshiping of Vishnu as Prime God is very widely practiced in Hinduism. Followers of this sect are known as Vaishnavas. Vaishnav believers will consider Brahma and Siva either as “part of the Whole” or as “Gods of lesser significance”. Vishnu, the protector is worshiped along with his divine female counterpart (wife) Lakshmi or Sri. Vishnu’s abode is Vaikunta. Vishnu the dark skinned and handsome God, with 6 hands and carries Sangu Chakra and Gatha (Conch, Wheel and a Maze) and he lies in the bed of a 5-headed snake.

Lord Vishnu at Vaikutha – His consort Lakshmi is at his feet. He is lying on the snake bed (Adisesha). On the left, stands Garuda his vehicle, Lord Brahma in a lotus emanating from his naval, Sage Narada and at the right, his ardent devotee Hanuman in Ramavatar.

Lakshmi is the goddess of wealth, prosperity and she is the holy mother who is very compassionate. She is the one who recommends to Vishnu to bless his devotees irrespective of their limitations and sins. Goddess Laksmi resides in the lotus heart of Vishnu. Vishnu in association with Lakshmi is called Sriman Narayana. Vaishanavaite temples have a separate Sannadhi (Sanctum Sanctorum) for Goddess Lakshmi. Worshiping Goddess Lakshmi alone as a stand-alone deity’ is not generally very prevalent (except in some specific holy places and occasions). Vishnu is a God of thousand names and every name of him is holy.

Avatars of Vishnu too are worshiped as gods

A fundamental belief in Hinduism is that God descends to earth to take birth as human (or other) forms whenever the good and piety suffer and the evil ones have an upper hand. God protects the good, destroy the evil and restore dharma (righteousness). Such a person is known as an avatar. Lord Vishnu is attributed with taking 10 such avatars. Rama, Krishna, Narasimha and other such divine personalities are Vishnu’s Avatars and they are worshiped as varying forms Vishnu. All forms of Vishnu or his Avatars can be worshiped in Idols and each of the idol is treated as Archavatar – God’s descended form for the purpose of worship.

Rama, an Avatar of Vishnu. He is a ruler with all noble qualities personified. His life history is elaborated in Ramayana.

 

Lord Krishna – Krishnavatar

 

Narasimha, a ferocious Avatar of Vishnu. He killed demon Hiranyakashipu, with his nails.

Shiva, the destroyer

Everything in the universe is subject to birth/evolution, growth, decay and finally destruction and these keep repeating in cycles. The destruction too is part of divine play and the Lord Shiva is the one attributed to it. Lord Shiva is associated with the profoundest religious knowledge –Gnyana. Worship of Siva as the prime deity is also very widely prevalent. Worshipers of Siva are known as saivas. Shiva is a God with the color of flame, wears a tiger skin, has smeared his body with ash and he carries a TriSul (3 pronged weapon). The holy river Ganges flows from his head.

Shiva, the lord of Gnyana (spiritual knowledge) and the destroyer.

Shiva’s divine consort is Shakti (also known as Parvati, Maya, Kali, Jagadamba and so on). She occupies the left-half body of Siva. Shiva and Shakti are like Matter and Energy. Shiva is the unfathomable, all pervading, passive representation of God while Shakti is associated with the prime-ordinal power without which no activity can ever take place. Puranas and hymns associated with Shiva declare that he is the prime God, the one above Vishnu and Brahma who has delegated the powers of creation and protection them.

Shakthi is worshiped as separate identity

Unlike Vaishnavism where Lakshmi is mostly worshiped as associated with Vishnu, Shiva’s divine consort on the other hand is also worshiped as a separate deity as Para Sakthi, the Universal Mother. Worshipers of Shakthi are known as Shaktas. Worship of Shakti as Divine Mother in innumerable names and forms (like the Kali, Parvati, Bhavani, Bhavatarini, Kamakshi and so on) is very widely prevalent all over India. Puranas and Hymns associated with Shakti will hail her as the Supreme God for whom all other gods like Vishnu, Shiva and Brahma are subservient.

Worship of Shakti as Univeral Mother is the sect of Saktam.

Sons of shiva-shakti viz. Ganesha and Subramanya are also worshiped

According to Puranas, Ganapathi (or Ganesha) and Lord Subramanya (or Muruga) are the sons of Shiva-Shakthi. Ganesha is a God with the head of an Elephant; He represents ‘Om‘ – the prime-ordinal Sound. He is hailed as the lord who removes obstacles in our endeavors. Subramanya is the knower of the supreme spiritual knowledge hidden behind Om. The sect worshiping Ganapathi as the prime God is known as Ganapatyam. The sect worshiping Subramanya as the Prime God is known as Koumaram. Worship of Ganapathi in the beginning of any new venture seeking his blessings is very common across believers of other God forms too. Worship of Ganapathi is very popular in Maharashtra region in India. Worship of Muruga (Subramanya) is quite popular in Tamil Nadu region of India.

Ganesha or Vinayaga. The first son of Shiva. He is elephant headed. He is symbolizes Om, the secret symbol of Hinduism.

Muruga or Subrahmanya, the younger son of Shiva. He is the knower of the knowledge behind Om.

Lord Subrahmanya (Murugan)

Lord Subrahmanya is worshipped as Muruga in South India (Tamil Nadu) and He is one of the most popular God of Tamils. For more on Lord Muruga, please read : Murugan, the God of the Tamils

Lord Aiyappa (Harihara Putra) is another popular God of South India

Aiyappa according to some Purana story is born by the union of Shiva and Vishnu (when Vishnu once took a female form as Mohini) and he is a popular godhead in Kerala and Tamil Nadu of South India. He is an extremely benevolent God who fulfills wishes of his followers who are willing to undertake take a physically taxing journey to his abode in hills after practicing austerities in a prescribed manner.

Anjaneya, the servant of lord Rama is another popular godhead

Anjaneya, (or Hanuman) according to Ramayana (the Holy life history of Lord Rama) is a monkey (or a monkey faced native clan) who is extremely powerful yet very wise and humble, is fully devoted to Rama and ever ready in serving his Lord. He is a Nitya-suri (a deathless person), who loves all the devotees of his lord dearly and melts in emotion hearing the name Rama. He is a combination of power, knowledge, humility and devotion. Though he is not a God per se, he is one of the widely worshiped divine-personality in India cutting across the various followers of Gods.

Lord Anjaneya (Hanuman, Bajrangbali)

Anjaneya or Hanuman, the humble sevant of Lord Rama. Wherever the name of Rama is chanted he will be there with eyes overflowing with tears of joy, to bless the devotees of Rama.

There are other Avatara Purushas worshipped, not limited to the ten of lord Vishnu

Any human being, extremely endowed with divine qualities, who has realized God or attained the supreme knowledge of the Brahman, who has transcended birth and death, who continues to live in Human body a Jivan Mukta, who has the power to guide or initiate his followers to the attainment of the supreme bliss is treated as Avatara Purusha or a Sat Guru (Religious guide of the Supreme Order). Hinduism permits worship of these great souls as though Gods by the respective believers. Hinduism abounds with such great masters – Chaitanya Deva, Ramakrishna Paramahamsa, Ramana Maharshi, Saibaba, Ramanuja, Shankara, Madhva, Shivananda, Mata Amritanandamayi and so on.

With so many gods around, where to start?

Every Hindu family invariably worships a ‘Family Deity’, based on their tradition and the sect they normally belong to. Thus a Vaishnavaite family traditionally worships the form of Vishnu or any of his Avatars and a Saivaite family member worships Shiva. There is again scope for finer focusing – the idea of ‘Ishta Devata’ – the divine form most attractive and adorable to one’s heart. If you are lured by Rama, you can worship Rama with all your focus on him without really bothering about Krishna, Vamana or Narasimha who are none other than the supreme Lord Vishnu! Likewise, a Saivaite can chose the form of Nataraja (Siva the cosmic Dancer) for worship. A saivaite can also worship Linga which symbolically represents the form as well as formless aspect of Shiva. Though elders generally expect their off springs to follow their traditional God, there is really no bar for a Saivaite to worship Vishnu or any other God of his choice or vice versa.

What if one is not sure?

If an earnest seeker is not sure about his path or if he is not charmed by a particular path of Hinduism that his family practices, the prescribed way is that he should go and surrender to a Satguru of his liking and seek guidance. The Satguru will guide him appropriately. A true Satguru will use his inner vision to judge the capacity of the seeker and put him on a path most suited to him. A satguru may even recommend a person who seeks Bhakthi to follow the path of knowledge; he may divert a person most keen in the path of knowledge, to go and worship a specific God form.

Hinduism basically is built on the fact that name and form can not be dispensed with for the vast majority of people in the worship of God. Every form of God is only a representation of the one ultimate truth. The more a seeker progresses in his path, the better he grasps this fact. But those who are at the lower levels of spirituality are the ones who get sentimentally attached to their chosen Idol and argue or fight with believers of other forms of God.

 

Loading

Who was more righteous, Lord Krishna or Yudhisthira?

Yudhishtra was a human being. He was bound by the laws of Dharma. Since he was the son of Dharma devatha, his sense of understanding of, faith in, commitment to and practice of dharma were of the highest order, when compared to contemporary kshatriayas. He was head and shoulders above any of the kings of his period in the matters of dharma. Since he was a human being, he too faltered; got confused; yielded to temptations here and there. And he suffered for it.

On the the other hand, Krishna was a divine incarnation. Unlike Rama of Treta Yuga, who opted to consider him more as a human being —’Rama, the the son of Dasaratha’, Krishna of the Dwapara yuga had no qualms in accepting and demonstrating his Godliness at every opportune time.

By virtue of being God, he had transcended dharma and adharma. It is all his divine play and being divine, it is He who sets the rules or break the rules.

Hence comparisons have no meaning.

Loading